เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ พร้อมเสียงหอบหายใจระคนกับเสียงพูดคุยแผ่วต่ำ
ภาษาที่พวกเขาพูดไม่ใช่ภาษาจีน แต่เรื่องน่าประหลาดคือพอคำพูดเหล่านั้นเข้าหู ก็แปรเปลี่ยนเป็นความหมายที่เธอฟังเข้าใจได้โดยอัตโนมัติ
“...ไอ้สัตว์ประหลาดเวรเอ๊ย เกือบกวาดล้างพวกเราจนหมดแล้ว”
“เดินต่อไป แถวนี้น่าจะปลอดภัยกว่า”
เจียงมู่อวิ๋นกับลู่ยวี่หวยก็ได้ยินเช่นกัน คนแรกกระโดดขึ้นจากหลุมอย่างรวดเร็ว แล้วมายืนข้างเจียงหลีเยว่
พุ่มไม้เบื้องหน้าถูกแหวกออกอย่างแรง กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากป่า
มีคนไม่น้อยทีเดียว ราวสิบเจ็ดสิบแปดคน ในมือแต่ละคนถืออาวุธนานาชนิด ทั้งดาบใหญ่ มีดสั้น คทา และโล่
สภาพของพวกเขาดูย่ำแย่มาก
เสื้อผ้าเปื้อนคราบเลือดสีแดงคล้ำเป็นปื้น ๆ หลายคนเห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บ แขนพันด้วยผ้าที่ฉีกออกมาใช้ชั่วคราว เลือดที่ซึมออกมาชุ่มจนผ้าเปลี่ยนสีไปหมด
ดูท่าเพิ่งผ่านการต่อสู้ดุเดือดมา
นักบวชคนหนึ่งโบกคทาร่ายเวทรักษาอย่างร้อนรน ใบหน้าซีดขาวอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่าพลังเวทหมดเกลี้ยงแล้ว
คนที่นำหน้าคือชายร่างสูงใหญ่ ผมทองตาสีฟ้า ในมือกำดาบใหญ่ไว้ บนร่างกลับไม่มีบาดแผล มีเพียงคราบเลือดบนเสื้อผ้า ไม่รู้ว่าเป็นเลือดของเพื่อนร่วมทีม หรือของอย่างอื่น
คงไม่คิดว่าจะมีมนุษย์กลุ่มอื่นอยู่ที่นี่ด้วย พอเห็นเจียงหลีเยว่ทั้งสามคน ชายผมทองก็ชะงักไปสองวินาที สายตาเหลือบมองหลุมลึกด้านหลังพวกเธอ ซึ่งเห็นชัดว่าเพิ่งขุดขึ้นมา คิ้วขมวดลงเล็กน้อย
“เฮ้ ดูสิว่าเราเจออะไรเข้าแล้ว?”
ชายผมทองยิ้มกว้าง น้ำเสียงแฝงความนัย “เพื่อนทั้งสาม ขุดเจอของดีอะไรหรือ? แบ่งกันหน่อยได้ไหม?”
“ได้สิ” ลู่ยวี่หวยยิ้มกว้างไม่แพ้กัน มองชายผมทองแล้วตอบอย่างเปิดเผย “เห็นพวกคุณก็น่าจะได้ของดีมาเหมือนกัน งั้นแลกกันไหม? เป็นเพื่อนกันทั้งที คุณคงไม่ใจแคบหรอกใช่ไหม?”