ผู้ช่วยกำโทรศัพท์แน่น เหงื่อบนหน้าผากไหลลงมาตามข้างแก้ม หน้าจอยังคงสว่างแจ้งเตือน 8 ฉบับเรียงเบียดกันอยู่ แถบสีแดงยิ่งมองก็ยิ่งสะดุดตา
รอยยิ้มบนใบหน้าหลินชูเสวี่ยจางลงเล็กน้อย เธอเอื้อมมือแย่งโทรศัพท์ไป กวาดตามองสองครั้งก่อนสีหน้าจะเย็นชา “แค่เรื่องนี้เอง มีอะไรให้ต้องลนลานขนาดนั้น?”
“คุณหลิน ธนาคารทั้ง 8 แห่งส่งมาในเวลาไล่เลี่ยกัน ต่างกันแค่สิบกว่าวินาที สถานการณ์แบบนี้ผิดปกติจริง ๆ เราควรติดต่อฝ่ายการเงินเดี๋ยวนี้ไหมคะ?”
ผู้ช่วยร้อนรนจนพูดติดขัด มือถูไปมาสองสามครั้ง แขกเหรื่อรอบข้างพากันเงี่ยหูฟัง บรรยากาศที่เพิ่งคึกคักพลันเงียบเหงาลงไปอีก
หลินชูเสวี่ยกดเปิดการแจ้งเตือนฉบับแรก ในหน้าจอเขียนเพียงว่าอยู่ระหว่างทบทวนความเสี่ยงด้านสินเชื่อ ยังไม่มีการปรับวงเงิน ความไม่สบายใจเล็กน้อยในใจจึงถูกความมั่นใจกลบลงทันที
“ประธานเพิ่งส่งมอบตำแหน่งเสร็จ ธนาคารก็แค่ตรวจสอบตามปกติรอบหนึ่ง มีอะไรต้องตื่นตูม?”
เธอยื่นมือยัดโทรศัพท์กลับใส่อ้อมแขนผู้ช่วย สีหน้าบึ้งตึง “คืนนี้มีแขกคนสำคัญมากันตั้งเยอะ ทำหน้าอมทุกข์แบบนี้ให้ใครดู?”
ผู้ช่วยขยับริมฝีปากสองสามครั้ง คิดจะอธิบายต่อ แต่ฉู่เทียนเย่าก็เดินเข้ามาใกล้ ดึงโทรศัพท์ไปพลิกดูครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเยาะแล้วโยนคืนให้
“ก็แค่การแจ้งเตือนจากระบบ บริษัทของผมในต่างประเทศเจอเรื่องแบบนี้ปีละหลายสิบครั้ง กดยืนยันสักที พรุ่งนี้เช้าก็ปล่อยเงินตามปกติ ธนาคารจะหาเรื่องขัดขวางไม่ให้ได้เงินไปทำไม?”
กรรมการตระกูลหลินหลายคนได้ยินดังนั้นก็คลายใจที่แขวนอยู่ลงทันที ต่างยกแก้วขึ้นยิ้มแย้ม พร้อมไม่ลืมบ่นว่าผู้ช่วยไม่รู้จักกาลเทศะ
“คนหนุ่มสาวนี่เก็บอาการไม่อยู่จริง ๆ แค่อีเมลฉบับเดียวก็ลนลานขนาดนี้ คุณหลินควรเปลี่ยนคนทำงานใต้บังคับบัญชาได้แล้ว”
“วันนี้เป็นวันมงคล อย่าเอาข้อความไม่กี่บรรทัดจากระบบมาทำให้หมดสนุก มูลค่าตลาดของหลินซื่อเป็นแสนล้านวางอยู่ตรงนั้น ธนาคารไหนจะยอมปล่อยมือ?”
ผู้ช่วยหน้าซีด ก้มมองโทรศัพท์ การแจ้งเตือนทั้ง 8 ฉบับยังขึ้นสถานะว่าอ่านแล้ว แต่ทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงกลับมีแต่ใบหน้ายิ้มแย้ม ไม่มีใครยอมฟังเธอพูดอีกสักคำ
หลินชูเสวี่ยยกแก้วขึ้น สายตากวาดมองทุกคน “ต้องขออภัยที่ทำให้ทุกท่านเห็นเรื่องน่าขันเช่นนี้ กลุ่มบริษัทเพิ่งเปลี่ยนผู้บริหาร คนข้างล่างไม่เคยเจอสถานการณ์ใหญ่ ๆ เดี๋ยวฉันจะจัดการเอง”
คำพูดนั้นโยนความเสี่ยงให้กลายเป็นความผิดของผู้ช่วย แขกเหรื่อรอบข้างพากันพยักหน้า แม้แต่เจ้าของกิจการหลายคนที่คิดจะกลับก่อนเวลา ก็ยังชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวออกไป
ฉู่เทียนเย่าโอบหลินชูเสวี่ยอย่างเป็นธรรมชาติ ยกแก้วชนกับแก้วของเธอ “ชูเสวี่ย ธนาคาร 8 แห่งจะนับเป็นอะไร ตระกูลฉู่ทำธุรกิจเงินทุนข้ามประเทศต่างหาก”
“แค่ผมเอ่ยปาก เงินทุนจากต่างประเทศกว่าหมื่นล้านก็พร้อมเรียกใช้ได้ทุกเมื่อ พรุ่งนี้ผมจะโอนหนึ่งพันล้านเข้าหลินซื่อก่อน ถือเป็นของขวัญแสดงความยินดีที่คุณได้ขึ้นรับตำแหน่ง”
พอสิ้นคำ บรรยากาศรอบโต๊ะประธานก็พลันคึกคัก กรรมการตระกูลหลินหลายคนรีบลุกขึ้น ต่างพากันประเคนคำเยินยอไม่ขาดปาก
“คุณชายฉู่ใจกว้างจริง ๆ หนึ่งพันล้านพูดว่าจะลงทุนก็ลงทุน นี่แหละถึงเรียกว่ารากฐานของตระกูลใหญ่!”
“มีตระกูลฉู่คอยหนุนหลังหลินซื่อ ต่อให้ธนาคารทั้ง 8 แห่งลดวงเงินจริง พวกเราก็ยังยืดอกทำธุรกิจได้เต็มที่!”
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าหลินชูเสวี่ยอีกครั้ง เธอขยับเข้าใกล้ฉู่เทียนเย่ามากขึ้น “เทียนเย่า เงินก้อนนี้จะเข้าพรุ่งนี้จริง ๆ เหรอ?”
“ผมเคยโกหกคุณเมื่อไรกัน?” ฉู่เทียนเย่าตบอก สีหน้าผ่อนคลาย “หนึ่งพันล้านเป็นแค่น้ำจิ้ม หลังเซ็นสัญญาร่วมลงทุนในหุ้นแล้ว ยังมีเงินก้อนใหญ่อีก”
เมื่อได้ยินเรื่องการร่วมลงทุนในหุ้น แววตาหลินชูเสวี่ยก็มีประกายวางแผนเพิ่มขึ้น แต่เธอไม่ได้ซักถามต่อหน้าทุกคน เพียงยกแก้วชนกับฉู่เทียนเย่า
“ถ้าอย่างนั้นฉันขอขอบคุณคุณฉู่ล่วงหน้า วันที่หลินซื่อก้าวออกจากหลินเจียง คงขาดความช่วยเหลือจากตระกูลฉู่ไม่ได้แน่”
หลินเจิ้นเทียนนั่งอยู่หัวโต๊ะประธาน พอได้ยินคำว่าเงินทุนกว่าหมื่นล้าน ใบหน้าเหี่ยวย่นก็คลายยิ้มอย่างเต็มที่ เขาเคาะไม้เท้าหัวมังกรลงกับพื้นสองครั้ง
“ดี ดีมาก ในที่สุดชูเสวี่ยก็มีสายตาไม่เลว เลือกหุ้นส่วนทางธุรกิจก็ต้องเลือกคนหนุ่มที่มีความสามารถและความรับผิดชอบอย่างเทียนเย่านี่แหละ!”
ชายชราหันไปมองประตูห้องจัดเลี้ยง เงาของเย่เฉิงเดินออกจากฝูงชนไปแล้ว เหลือเพียงแผ่นหลังในชุดสูทเรียบ ๆ ที่ยังเหยียดตรง
เมื่อหันกลับมามองฉู่เทียนเย่าที่สวมใส่แต่ของแบรนด์เนม รายล้อมด้วยผู้คนมากมาย หลินเจิ้นเทียนก็ยิ่งมองยิ่งพอใจ เขาพยุงขอบโต๊ะลุกขึ้นยืนทันที
“คืนนี้ขอเชิญแขกผู้มีเกียรติทุกท่านร่วมเป็นสักขีพยาน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉู่เทียนเย่าจะเป็นหุ้นส่วนเชิงกลยุทธ์อันดับหนึ่งของหลินซื่ออย่างเป็นทางการ!”
เสียงปรบมือดังกลบเสียงดนตรีทันที ฉู่เทียนเย่ายกแก้วส่งสัญญาณทักทายผู้คนรอบด้าน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสดใส ญาติพี่น้องตระกูลหลินต่างพากันเข้ามารุมชนแก้ว
หลินชูเสวี่ยยืนอยู่กลางฝูงชน หลังเหยียดตรงอย่างสง่างาม การแจ้งเตือนจากธนาคารทั้ง 8 แห่งถูกเธอโยนทิ้งไปจากความคิดนานแล้ว เธอรู้สึกเพียงว่าทุกย่างก้าวในคืนนี้ล้วนถูกต้อง
ถีบเย่เฉิงออกไป คว้าตระกูลฉู่มาเป็นพวก ครอบครองกลุ่มธุรกิจมูลค่าแสนล้าน พรุ่งนี้ยังจะได้รับเงินลงทุนอีกหนึ่งหมื่นล้าน วงสังคมชั้นสูงที่เธอใฝ่ฝันมาหลายปีได้เปิดประตูต้อนรับเธอแล้ว
ผู้ช่วยถอยไปหลบอยู่มุมเวที กดเข้าไปตรวจสอบระบบหลังบ้านของธนาคารอีกครั้ง เครื่องหมายความเสี่ยงยังคงปรากฏอยู่ ด้านล่างหน้าจอยังมีข้อความสีเทาเพิ่มขึ้นมาหนึ่งบรรทัด
อยู่ระหว่างตรวจสอบผ่านช่องทางพิเศษ
เธอเงยหน้าขึ้น คิดจะเรียกหลินชูเสวี่ย แต่ญาติตระกูลหลินหลายคนที่ถือแก้วเหล้าเดินเบียดเข้ามา ชนเธอจนเซไปด้านข้าง ไม่มีใครแม้แต่จะหันมามอง
“มา ๆ ชนแก้วให้คุณหลิน ให้คุณชายฉู่ ขออวยพรล่วงหน้าให้สองตระกูลร่วมมือกัน ปีหน้ามูลค่าตลาดเพิ่มขึ้นสามเท่า!”
แก้วเหล้าชนกันระงม หลินชูเสวี่ยเชิดคางดื่มไปครึ่งแก้ว สายตาทอดผ่านฝูงชนไปพอดีกับที่เห็นเย่เฉิงผลักประตูห้องจัดเลี้ยง
“เย่เฉิง”
จู่ ๆ เธอก็เอ่ยขึ้นมา คนรอบข้างมองตามสายตา เสียงหัวเราะพุ่งตามไปด้วย หลินชูเสวี่ยยกแก้วเหล้าขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยท่าทีเหมือนกำลังหยิบยื่นความเมตตา
“ตอนนี้โรงแรมยังไม่เลิกงาน รีบเรียกรถกลับไปซะ อย่ารอให้ถึงตอนนั้นแล้วแม้แต่ค่าแท็กซี่ก็ไม่มีจ่าย จะได้ไม่มาโทษฉันว่าไม่เตือน”
ฉู่เทียนเย่าแกว่งแก้วเหล้าแล้วเสริมว่า “ถ้าไม่มีเงินจริง ๆ ค่าแท็กซี่หน้าประตูเดี๋ยวผมจ่ายให้ จะได้ไม่ต้องให้คนอื่นพูดว่าหลินซื่อไล่คนออกไปแล้วยังไม่ดูแลค่าเดินทาง”
เสียงหัวเราะเยาะดังตามไปถึงหน้าประตู เย่เฉิงวางมือบนลูกบิด หันหน้าเพียงเล็กน้อย “เก็บเงินไว้ให้ดี หลังคืนนี้ไปแล้ว ยังมีเรื่องให้ใช้เงินอีกมาก”
“ยังปากแข็งอยู่อีกเหรอ?” หลินชูเสวี่ยหัวเราะ “ได้ ฉันจะรอดูว่าใครจะเป็นฝ่ายร้อนใจเรื่องเงินก่อน!”
เย่เฉิงไม่หยุดฝีเท้าอีก ก้าวออกจากห้องจัดเลี้ยงไป บานประตูหนาหนักทั้งสองข้างปิดลง เสียงดนตรีและเสียงหัวเราะถูกกั้นไว้เบื้องหลัง
พรมสีแดงเข้มปูไปตลอดทางเดิน พนักงานเสิร์ฟถือถาดเครื่องดื่มเดินสวนกันอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นเย่เฉิงออกมาคนเดียวก็คิดว่าเป็นแขกธรรมดาอีกคนที่กลับก่อนเวลา
ประตูลิฟต์เปิดออก ผู้จัดการเวรของโรงแรมยืนอยู่ด้านใน เขาเหลือบมองชุดสูทธรรมดาของเย่เฉิง แล้วยกแขนกั้นประตูพร้อมเร่งว่า
“ถ้าจะลงก็รีบหน่อย ชั้นบนสุดคืนนี้ไม่รับแขกทั่วไป อย่าเดินเพ่นพ่านล่ะ”
เย่เฉิงก้าวเข้าไปในลิฟต์ กดชั้นหนึ่ง ผู้จัดการเหลือบเห็นมุมเครื่องสื่อสารสีดำที่โผล่พ้นซับในออกมา สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะอดมองซ้ำอีกสองครั้งไม่ได้
“คุณผู้ชาย ของชิ้นนี้...”
ประตูลิฟต์ปิดลงแล้ว เย่เฉิงพิงผนังห้องโดยสาร หยิบเครื่องสื่อสารออกมาดู เฉินเฟิงส่งข้อความมาเพียงสี่คำ
ขบวนรถมาถึงแล้ว
ตัวเลขชั้นค่อย ๆ ลดลงทีละชั้น เสียงดนตรีจากห้องจัดเลี้ยงไกลออกไปจนหมด เมื่อลิฟต์ถึงโถงต้อนรับ ประตูเพิ่งเปิดออก ผู้บริหารโรงแรมหลายคนก็รีบวิ่งเข้ามา
“หลีกไป ๆ ขบวนรถแขกคนสำคัญมาถึงหน้าประตูแล้ว หน่วยรักษาความปลอดภัยออกไปให้หมด ห้ามใครขวางบันไดเด็ดขาด!”
ผู้จัดการเวรรีบหลบไปด้านข้าง ยังพึมพำว่า “แขกคนสำคัญอะไรล่ะ ทำเอาเอิกเกริกขนาดนี้?”
เย่เฉิงเดินผ่านทุกคนออกจากประตูหมุน ลมกลางคืนพัดชายเสื้อไหว ใต้บันไดยาวของโรงแรมมีรถหุ้มเกราะสีดำสนิทสามคันจอดเรียงเป็นแถว
ไฟหน้ารถดับสนิท บนตัวรถไม่มีเครื่องหมายยี่ห้อให้เห็นแม้แต่น้อย กระจกหน้ารถด้านขวามีป้ายผ่านทางสีทองหม่นห้อยอยู่ ลวดลายใบไม้ปกคลุมเต็มพื้นป้าย
ผู้บริหารโรงแรมเพิ่งตามมาถึงประตู พอเห็นป้ายผ่านทางแผ่นนั้น ทุกคนก็หยุดกึกพร้อมกัน ผู้จัดการที่นำหน้ามารีบยกมือห้ามคนด้านหลังไว้ทั้งหมด
“ทุกคนหยุด อย่าถ่ายรูป เก็บโทรศัพท์ซะ!”
ผู้จัดการเวรที่เมื่อครู่ยังเร่งให้เย่เฉิงรีบไปยืนนิ่งงันอยู่กับที่ เขามองขบวนรถ แล้วมองเย่เฉิงที่เดินลงบันไดมาเพียงลำพัง สีหน้าค่อย ๆ ซีดเผือด
ข้างรถคันกลาง เฉินเฟิงสวมสูทเนี้ยบกริบ ด้านหลังมีเจ้าหน้าที่ปฏิบัติงานสองแถวก้มมือยืนนิ่ง รอบบันไดเงียบสนิทไร้เสียงใด ๆ
เย่เฉิงก้าวลงจากขั้นบันไดสุดท้าย เฉินเฟิงรีบก้าวเข้ามาต้อนรับ โค้งตัวเปิดประตูรถด้านหลัง “นายน้อย เชิญขึ้นรถครับ”
ทุกคนในโรงแรมตะลึงงัน ผู้จัดการเวรขาอ่อนจนต้องยกมือจับกรอบประตู ถึงพอจะยืนไหว
เย่เฉิงเข้าไปนั่งเบาะหลัง เฉินเฟิงประคองแฟ้มเอกสารปกปั๊มทองด้วยสองมือ ตรงกลางปกประทับลวดลายใบไม้โบราณ ก่อนยื่นให้ด้วยความเคารพอย่างยิ่ง
“นายน้อย การฝึกฝนตลอดสามปีสิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์แล้ว ตราประทับจดหมายเทียนหยวนได้นำออกมาแล้ว เหลือเพียงรอเที่ยงคืน”