เวลา 9.20 น. หลินชูเสวี่ยนั่งรถประจำตำแหน่งพุ่งเข้ามายังลานด้านหน้าหอประชุมธุรกิจเทศบาล พอรถหยุดสนิท ประตูหลังรถก็ถูกเธอผลักเปิดทันที รองเท้าส้นสูงก้าวขึ้นบันได เลขานุการอุ้มถุงเอกสารไล่ตามมาจนเหงื่อท่วม
“คุณหลิน ช้าหน่อยค่ะ ฝ่ายกฎหมายโครงการยังตามมาไม่ทัน!”
“บอกให้พวกเขารีบหน่อย ถ้ากล้าเริ่มประเมินก่อน วันนี้ฉันจะเอาคำตอบให้ได้!”
ชุดสูทสีขาวปกปิดความย่ำแย่จากค่ำคืนที่ผ่านมาไม่มิด ใต้ตาคล้ำเป็นวงเข้ม แม้จะรวบผมขึ้นใหม่แล้ว แต่ยังมีปอยผมหลายเส้นแนบอยู่ข้างแก้ม ส่วนเอกสารรับรองเงิน 1,000 ล้านดอลลาร์ในมือกลับถูกกำแน่น
หน้าเครื่องกั้นทางเข้าหอประชุมมีทีมโครงการหลายทีมต่อแถวอยู่ ทั้งบัตรประจำตัว หนังสือนัดหมาย และเอกสารยื่นขอเข้าร่วมล้วนต้องตรวจสอบทีละรายการ หลินชูเสวี่ยไม่แม้แต่จะปรายตามอง ก้าวตรงไปยังช่องทางวีไอพีทันที
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพิเศษสองคนยกแขนขวาง ประตูอิเล็กทรอนิกส์สว่างเป็นไฟแดง
“คุณผู้หญิง กรุณาแสดงรหัสนัดหมายและเอกสารประจำตัวเพื่อเข้าพื้นที่ด้วยครับ”
หลินชูเสวี่ยถอดแว่นกันแดด สีหน้าพลันเย็นชา “ดูให้ชัด ฉันเป็นประธานกลุ่มบริษัทหลิน เป็นหนึ่งในพันธมิตรรุ่นแรกของท่าเรือลานชาง ใครให้พวกแกกล้าขวางฉัน?”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพิเศษหยิบเครื่องตรวจสอบขึ้นมาตรวจชื่อ หน้าจอหมุนอยู่หลายรอบ แต่ช่องอนุญาตให้เข้าก็ยังแสดงสัญลักษณ์สีแดง
“คุณสมบัติของกลุ่มบริษัทหลินอยู่ระหว่างตรวจสอบชั่วคราว รายชื่อถูกระงับแล้ว คุณสามารถไปยื่นเอกสารที่ช่องร้องเรียนได้ครับ”
“ระงับ?”
หลินชูเสวี่ยยกมือทุบเครื่องกั้น “เมื่อคืนเพิ่งเกิดปัญหาเรื่องเงินทุน วันนี้ก็เขี่ยตระกูลหลินออกจากรายชื่อแล้วอย่างนั้นหรือ? ทีมโครงการเห็นกฎเป็นเรื่องเล่น ๆ หรือไง หลีกไป!”
เครื่องกั้นไม่ขยับแม้แต่น้อย ผู้คนที่ต่อแถวอยู่ข้าง ๆ พากันหันมามอง บางคนจำเธอได้ว่าเป็นคนที่เพิ่งรับตำแหน่งหลังเกิดเรื่องวุ่นวายในงานฉลองของกลุ่มบริษัทหลินเมื่อคืน จึงพากันกระซิบวิจารณ์
“นั่นใช่คนที่เพิ่งรับตำแหน่งเมื่อคืนหรือเปล่า?”
“ได้ยินว่าธนาคารแปดแห่งเร่งรัดหนี้พร้อมกัน บัญชีไม่มีเงินให้ถอนแม้แต่หยวนเดียว”