ของบางอย่างต้องเตรียมไว้ล่วงหน้า พอเลย 11 โมงมาไม่นาน ลูกค้าก็ทยอยเข้าร้าน
เฉินจินเฉี่ยวรับหน้าที่จดรายการอาหารและเก็บเงิน เธอจ้างป้าคนหนึ่งในหมู่บ้านมาช่วยยกอาหารกับล้างจาน
เฉินเย่าหมิงอยู่ในครัว คอยหั่นและเตรียมวัตถุดิบ ส่วนงานบริเวณอ่างล้างกับเขียงก็เป็นหน้าที่ของเขา
ตั้งแต่ 10 โมง เขาก็เตรียมเครื่องเคียงต่าง ๆ ไว้ตลอด บ้างก็หั่นต้นหอมเป็นท่อน บ้างก็ซอยเป็นชิ้นเล็ก ๆ ทั้งพริกเขียวพริกแดงกับขิงซอยก็เตรียมไว้เรียบร้อย
ลูกค้าโต๊ะแรกเป็นคู่รักคู่หนึ่ง เฉินจินเฉี่ยวกำลังนั่งอยู่ตรงทางเข้า พอเห็นทั้งสองเดินเข้ามา เธอก็ถือใบรายการที่เขียนด้วยมือออกไปต้อนรับ
“รับอะไรดีจ๊ะ?” เฉินจินเฉี่ยวถาม
“ไม่มีเมนูเหรอคะ?” หญิงสาวถาม
“ถ้าเป็นอาหารทะเลก็คิดราคาตามตลาดจ้ะ ส่วนอาหารจานประจำพวกนี้ติดราคาไว้แล้ว ดูบนป้ายได้เลย” เฉินจินเฉี่ยวชี้ไปยังป้ายอาหารหลายแผ่นที่ติดอยู่บนผนัง มีทั้งรูปและราคา
คู่รักมองตามทิศทางที่เธอชี้ อาหารบนผนังเป็นเมนูประจำทั้งหมด มีทั้งผักใบเขียวผัดและซุป ราคาเขียนกำกับไว้อย่างชัดเจน
“มาเที่ยวทะเลก็ต้องกินอาหารทะเล ที่นี่มีอะไรแปลก ๆ บ้างไหมครับ?” ชายหนุ่มถาม
เฉินจินเฉี่ยวชี้ไปยังบริเวณด้านหน้า “อยู่ตรงนี้หมดแล้วจ้ะ ชอบอะไรก็เลือกได้เลย ราคาอยู่ข้างบนนะ”
ในตู้ปลามีปลากะรัง กุ้งกุลาดำ กั้งตั๊กแตน ปู หอยสังข์ และหอยเปลือกชนิดต่าง ๆ
ในตู้แช่มีปลาหลายชนิดกับกุ้ง วางเรียงกันเป็นระเบียบ ใต้ตัวมีใบผักกาดหอมรองอยู่ ดูสดน่ากินไม่น้อย
ถึงจะเป็นร้านอาหารริมทาง แต่สะอาดสะอ้าน มองแล้วสบายตา