แสงแดดยามบ่ายราวกับแผ่นทองคำเปลวที่หลอมละลาย ปกคลุมผนังกระจกของย่านใจกลางเมืองที่พลุกพล่านที่สุด
นอกห้องจัดเลี้ยงชั้นบนสุดของโรงแรมมังกรทอง โถงต้อนรับทอดยาวสว่างไสวด้วยแสงไฟสีเหลืองนวล
โคมระย้าคริสตัลห้อยลงมาจากเพดานโดมสูงตระหง่าน ผลึกแต่ละเม็ดหักเหแสงระยิบระยับเป็นประกายดาว สะท้อนลงบนพื้นหินอ่อนที่มันวาว
กิจกรรมวันนี้มีชื่อว่า งานสัมมนาแลกเปลี่ยนเยาวชนมหาวิทยาลัย แต่ความจริงแล้วดูคล้ายงานสังสรรค์ของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำมากกว่า
ป้ายต้อนรับตรงทางเข้ามีรายชื่อมหาวิทยาลัยอยู่เพียงไม่กี่แห่ง ได้แก่ มหาวิทยาลัยยั่นต้า ชิงเป่ย์-ชิงหัว มหาวิทยาลัยถงจี้ และมหาวิทยาลัยฟู่ต้า
คนที่เข้ามาในงานได้ ไม่ใช่หัวกะทิที่อยู่บนจุดสูงสุดของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในแต่ละมณฑล ก็เป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่มีภูมิหลังครอบครัวไม่ธรรมดา
พวกเขายืนจับกลุ่มกันสองสามคนบริเวณทางเข้าห้องจัดเลี้ยง พูดคุยทักทายกันอย่างผ่อนคลาย ทว่าทุกถ้อยคำล้วนแฝงความเหนือกว่าอยู่กลาย ๆ
“คุณก็มาร่วมงานแลกเปลี่ยนที่หรงเฉิงเหมือนกันเหรอ?”
“อืม โครงการที่นี่ก็ใช้ได้ แค่จังหวะชีวิตของเมืองช้ากว่าจิงเจิ้งเยอะ”
“พ่อฉันบอกให้รู้จักคนไว้เยอะ ๆ ต่อไปจะได้ใช้ตอนเข้าเรียนต่อโดยตรงกับตอนฝึกงาน”