ในจังหวะนั้นเอง เกิดเสียงอึกทึกเบา ๆ ขึ้นตรงทางเข้าห้องจัดเลี้ยง
หลายคนหันไปมองทางเข้าตามสัญชาตญาณ
สีหน้าของนักศึกษาหญิงจากมหาวิทยาลัยยั่นต้าที่อยู่ข้างโจวหวั่นชิงเปลี่ยนไป เธอรีบเดินเข้ามา
เธอลดเสียงลง พูดกับโจวหวั่นชิงอย่างเร่งร้อนและตื่นตระหนก “หวั่นชิง สวี่หยุนหลงมาแล้ว”
“อะไรนะ?” โจวหวั่นชิงขมวดคิ้ว
“จริงสิ รถเขาเพิ่งจอดอยู่ข้างล่าง ตอนนี้กำลังขึ้นมาแล้ว”
พอหญิงสาวพูดจบ คนรอบข้างก็แลกเปลี่ยนสายตากันทันที
“สวี่หยุนหลงก็มาด้วยเหรอ?”
“เขาไม่ควรอยู่ที่จิงเจิ้งหรือไง?”
“ได้ยินว่าครอบครัวเขามีโครงการอยู่ที่หรงเฉิง แต่ไม่คิดว่าเขาจะมางานสัมมนาแลกเปลี่ยนแบบนี้”
“เธอก็ไม่เข้าใจแล้วล่ะ ที่เขามา คงเพราะโจวหวั่นชิงเป็นส่วนใหญ่”
“ก็จริง สองครอบครัวสนิทกันอยู่แล้ว เขาตามจีบหวั่นชิงมานานไม่ใช่วันสองวัน”
เสียงซุบซิบแพร่กระจายออกไปรวดเร็วราวระลอกคลื่น
ห้องจัดเลี้ยงที่เดิมยังมีบรรยากาศสบาย ๆ พลันตึงเครียดขึ้นมาหลายส่วน
สีหน้าของโจวหวั่นชิงดูไม่ค่อยดีนัก
เธอมองฉีถงเหวยแวบหนึ่ง คล้ายกลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด หรือไม่ก็เหมือนกำลังเตือนอะไรบางอย่าง ก่อนรีบเปลี่ยนเรื่อง “อย่ายืนอยู่เลย ทางนั้นมีขนมหวาน ฉันพาคุณไปลองชิมนะ”