ลานส่งผู้โดยสารของสถานีขนส่งภาคเหนือ
รถตู้คันใหม่เอี่ยมจอดนิ่งอยู่ริมถนน ซุนเผิงจับพวงมาลัย มองฉีถงเหวยที่เก็บสัมภาระเรียบร้อยอยู่ข้างกาย ก่อนเอ่ยเกลี้ยกล่อมว่า “เจ้านายครับ ให้ผมขับรถส่งคุณกลับเหมียนโจวเลยไหมครับ ทางผ่านพอดี”
ฉีถงเหวยส่ายหน้า ปฏิเสธอย่างสุภาพ
“ไม่ต้องหรอก นายอยู่หรงเฉิงคอยดูแลบริษัทกับโปรแกรมของเถาฮั่วเน็ตเถอะ เรื่องพวกนี้สำคัญกว่าการมาส่งผม”
บริษัทหยวนเจี้ยนเทคโนโลยีเพิ่งเริ่มต้น ยังมีเรื่องร้อยแปดพันเก้าให้จัดการ ทุกย่างก้าวจะประมาทแม้แต่นิดเดียวก็ไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นการตกแต่งอาคารสำนักงาน การติดตั้งอุปกรณ์ห้องเซิร์ฟเวอร์ หรือการพัฒนาโปรแกรมของทีมเทคนิค ทุกอย่างล้วนเป็นงานสำคัญที่ขาดซุนเผิงคอยดูแลจัดการไม่ได้
เมื่อเทียบกันแล้ว การที่เขากลับเหมียนโจวสักเที่ยวไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไรเลย
“ผมนั่งรถทัวร์กลับก็ได้ สะดวกดี” ฉีถงเหวยกล่าวเรียบ ๆ
ซุนเผิงเกลี้ยกล่อมเขาไม่สำเร็จ จึงทำได้เพียงพยักหน้ารับ กำชับให้ระวังตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนขับรถกลับเข้าเมืองไปจัดการงานต่อ
ฉีถงเหวยหิ้วสัมภาระไม่กี่ชิ้น เดินเข้าไปในสถานีขนส่งเพียงลำพัง