ราตรีปกคลุมหรงเฉิง แสงไฟนอกหน้าต่างสว่างไสว แสงนีออนทอดยาวเต็มถนนทั้งสาย
ฉีถงเหวยนัดหยางเผยซินกับหลี่รุ่ยมาพบปะสังสรรค์กันที่ภัตตาคารหมุนบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมโดยเฉพาะ
บรรยากาศระหว่างมื้ออาหารผ่อนคลาย ทุกคนชนแก้วกันพลางพูดคุยถึงแนวโน้มของอุตสาหกรรม นโยบายกำกับดูแล การบำรุงรักษาห้องเซิร์ฟเวอร์ และความคืบหน้าของการขออนุมัติใบอนุญาตขั้นต่อไป
เมื่อดื่มกันไปได้สักพัก บทสนทนาก็ค่อย ๆ ลึกซึ้งขึ้น หยางเผยซินมองซุนเผิงที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ แววตาแฝงความหม่นหมอง เขาลังเลอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ยังลดเสียงลงแล้วเอ่ยกับฉีถงเหวยเบา ๆ
“น้องฉี มีเรื่องหนึ่ง ซุนเผิงเขาขี้อาย ไม่กล้าพูดเอง ฉันในฐานะเพื่อนร่วมรุ่นทนเห็นต่อไปไม่ไหวจริง ๆ เลยต้องบอกนายสักหน่อย”
ฉีถงเหวยเงยหน้าขึ้น สีหน้าเรียบนิ่ง “พี่หยางพูดมาได้เลย”
“จริง ๆ แล้ว ก่อนพวกนายมาหรงเฉิง ซุนเผิงก็เลิกกับแฟนแล้ว”
หยางเผยซินถอนหายใจเบา ๆ น้ำเสียงเจือทั้งความเสียดายและความขุ่นเคืองอยู่หลายส่วน “แฟนที่คบกันมาหลายปีของเขารังเกียจที่เขาเฝ้าร้านคอมพิวเตอร์เล็ก ๆ ไม่มีอนาคต หาเงินไม่ได้ สุดท้ายก็หนีไปกับคนอื่น”
ฉีถงเหวยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจในทันที
ไม่น่าแปลกใจที่วันก่อนพอถามเรื่องแฟนของซุนเผิง เขาถึงไม่ยอมพูดอะไร ที่แท้ในใจเขาแบกเรื่องแบบนี้เอาไว้นี่เอง