ยังไม่ทันที่ทุกคนจะสงบอารมณ์ลง ฉีถงเหว่ยก็โยนข่าวสำคัญชิ้นสุดท้ายออกมา
“งานเลี้ยงสิ้นปีครั้งนี้ ผมจะเข้าร่วมตลอดทั้งงาน”
“แล้วผมจะขึ้นเวทีแสดงหนึ่งรายการด้วย”
สิ้นเสียงนั้น!
ทั้งห้องประชุมเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นมาในทันที
ต้องรู้ก่อนว่าในปี 2003 เจ้าของบริษัทใหญ่ขึ้นเวทีแสดงโชว์เป็นเรื่องที่พบเห็นได้ไม่บ่อยนัก สิ่งที่ฉีถงเหว่ยทำครั้งนี้เรียกได้ว่าเป็นกรณีพิเศษเลยทีเดียว
“ท่านฉีจะขึ้นแสดงโชว์ด้วยเหรอ?!”
“ผมไม่เคยเห็นเจ้านายขึ้นเวทีมาก่อนเลย! เซอร์ไพรส์จริง ๆ!”
“คราวก่อนท่านฉีร้องเพลงในงานเลี้ยงของมหาวิทยาลัยจนโด่งดังไปทั่ว คิดไม่ถึงว่างานเลี้ยงสิ้นปีของเราจะได้เห็นกับตาอีก!”
ทุกคนมีสีหน้าประหลาดใจ แววตาเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น
ฉีถงเหว่ยยิ้มแล้วกล่าวเสริมว่า
“นอกจากนี้ ผู้รับผิดชอบทุกแผนก รวมถึงผู้บริหารระดับกลางขึ้นไป ทุกคนต้องเตรียมการแสดงคนละหนึ่งรายการ”
“ไม่จำกัดรูปแบบหรือเนื้อหา จะร้องเพลง อ่านบทกวี แสดงละครสั้น หรือโชว์ความสามารถก็ได้ทั้งนั้น”
“งานเลี้ยงสิ้นปีไม่ได้มีไว้แค่กินข้าวกับมอบรางวัล แต่เป็นโอกาสให้ทีมได้ผ่อนคลายและให้ทุกคนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ฝ่ายบริหารต้องเป็นผู้นำในการเข้าร่วม ห้ามปฏิเสธและห้ามขาด”
ซุนเผิงก้าวออกมาทันที แล้วกล่าวแสดงจุดยืนว่า
“เข้าใจแล้ว! หลังประชุม ผมจะรวบรวมรายชื่อการแสดงจากทุกแผนกทันที จัดลำดับและวางแผนการซ้อม ประสานงานเรื่องสถานที่จัดงานที่โรงแรมจินหนิว การจัดไฟ ลำดับงาน และช่วงมอบรางวัล ทุกอย่างจะดำเนินการให้เรียบร้อยครับ!”