หลังพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลของมหาวิทยาลัยหนึ่งวัน ฉีถงเหวยก็กลับเข้าแถวฝึกต่อ
ซุนเผิงไม่รู้ได้ข่าวมาจากไหน จึงแวะมาเยี่ยมที่โรงพยาบาล ฝากตะกร้าผลไม้ไว้แล้วก็จากไป
เหตุการณ์ไม่คาดฝันครั้งนี้ทำให้ฉีถงเหวยตระหนักถึงสภาพร่างกายของตัวเองชัดเจนยิ่งขึ้น
การฝึกหลังจากนั้นเขายังคงตั้งใจเหมือนเดิม แต่ไม่ฝืนใช้กำลังดันทุรังอีกแล้ว ผ่อนหนักผ่อนเบาอย่างเหมาะสม ค่อยเป็นค่อยไป จนสภาพจิตใจและพลังของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ท่วงท่าก็ยิ่งสง่าผ่าเผยและคล่องแคล่วขึ้น
เผลอแวบเดียว การฝึกทหารก็เข้าสู่ช่วงสุดท้าย
ตามธรรมเนียม ก่อนจบการฝึกจะจัดกิจกรรมเดินทางไกลกลางแจ้งให้นักศึกษาใหม่ทั้งหมดร่วมกันหนึ่งครั้ง จุดหมายคือเขาไป๋ยวนที่อยู่ชานเมือง ซึ่งมีทิวทัศน์เปิดโล่งกว้างไกล โดยจะเดินเท้าไปกลับตลอดเส้นทาง
นับเป็นการฝึกฝนร่วมกันครั้งสุดท้ายของการฝึกทหาร และเป็นการปิดฉากชีวิตการฝึกอันแสนซ้ำซากและเข้มงวด
เช้าวันนั้นท้องฟ้าแจ่มใส ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเย็นสบาย เป็นเวลาเหมาะเจาะสำหรับการเดินทางไกล
นักศึกษาใหม่ทุกคนสวมชุดลายพรางแบบเดียวกัน จัดแถวเตรียมพร้อมออกเดินทาง ขบวนยาวเหยียดเคลื่อนไปตามถนนชานเมืองที่คดเคี้ยว
ตลอดทางแถวเป็นระเบียบ คำขวัญกึกก้อง เปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้น
ริมทางมีต้นไม้ใบหญ้าเขียวชอุ่ม ภูเขาไกล ๆ เรียงลดหลั่นเป็นชั้น ทิวทัศน์ตลอดเส้นทางล้วนเป็นภาพขุนเขาในฤดูใบไม้ร่วง
ซูหมินร่วมเดินทางไปกับขบวน คอยเดินไปมาสองข้างแถว ดูแลสภาพของนักศึกษาและรักษาความเป็นระเบียบระหว่างเดิน