แสงอาทิตย์ยามเย็นลับหายไป เสียงกระดิ่งปิดห้องสมุดดังขึ้น นักศึกษาที่จมอยู่กับหนังสือทยอยกันออกไป อาคารทั้งหลังค่อย ๆ กลับคืนสู่ความเงียบสงบ
เหลือบมองเวลา ก็เลยมื้ออาหารไปแล้ว
ฉีถงเหวยปิดหนังสือ 《วิเคราะห์รูปแบบธุรกิจอินเทอร์เน็ต》 ในมือ จัดหนังสือบนโต๊ะให้เรียบร้อย เก็บของเล็กน้อยแล้วหันหลังเดินออกจากห้องอ่านหนังสือ
เพื่อนร่วมหอทั้งสามคนรอมานานแล้ว
อู่ตี้ชวนทันทีว่าไปหาอะไรกินเป็นมื้อดึกที่โรงอาหารกันเถอะ
ลมยามค่ำในฤดูใบไม้ร่วงเย็นสบาย แสงไฟถนนในมหาวิทยาลัยทอดวงแสงสีเหลืองอบอุ่นลงบนพื้น กลิ่นหอมหวานของดอกกุ้ยฮวาที่ยังหลงเหลืออยู่ในสายลมยามค่ำชวนให้ผ่อนคลาย
ทั้งสี่คนเดินเคียงข้างกัน พูดคุยหัวเราะกันไปตลอดทาง มุ่งหน้าไปยังโรงอาหารหมายเลขสามของมหาวิทยาลัย
โรงอาหารตั้งอยู่ในเขตหอพักเหมยหยวน ไม่ไกลจากห้องสมุด ตอนนี้ผู้คนส่งเสียงจอแจ นักศึกษาจำนวนไม่น้อยที่เพิ่งเรียนภาคค่ำเสร็จหรือเลิกฝึกซ้อม ต่างพากันมาซื้อของกินรองท้องยามดึก
ทั้งสี่คนเลือกของกินยามดึกของตัวเองเสร็จแล้ว ก็ถือถาดไปต่อแถวที่เคาน์เตอร์จ่ายเงิน อู่ตี้ ซุนเหล่ย และหลินต้งหยิบบัตรอาหารออกมาเตรียมรูดโดยไม่รู้ตัว ฉีถงเหวยยกมือห้ามพวกเขา “ไม่ต้องหยิบหรอก ฉันจ่ายรวมให้เอง”