ห้อง 202 ตึกสามของจวิ่ยวนคึกคักไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ ตัดกับภาพยามค่ำคืนอันเงียบสงบของมหาวิทยาลัยนอกหน้าต่างอย่างชัดเจน
คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะเครื่องใหม่เอี่ยมตั้งอยู่กลางโต๊ะเขียนหนังสือ จอแอลซีดีขนาดใหญ่ฉายภาพเคลื่อนไหววูบวาบไม่หยุด เสียงเอฟเฟกต์จากเกมฟอร์มยักษ์ฝั่งตะวันตกดังแว่วก้องเป็นระยะในห้องแคบ ๆ
อู่ตี้นั่งกึ่งเอนกึ่งขดอยู่บนเก้าอี้พนักพิง มือทั้งสองกำจอยเกมรุ่นใหม่แน่น ปลายนิ้วกดปุ่มอย่างรวดเร็ว ตัวละครบนหน้าจอแสดงท่าทางการเล่นระดับสูงต่อเนื่องไม่หยุด
“ดีมาก! การ์ดจอรุ่นนี้ประสิทธิภาพสุดยอดจริง ๆ ภาพลื่นไม่มีสะดุดเลย!” อู่ตี้ตะโกนอย่างตื่นเต้น พลางหันไปทำท่าทำทางใส่ซุนเหล่ยที่นั่งดูอยู่ข้าง ๆ เป็นระยะ “ถ้ารู้ว่าคอมสเปกสูงสุดต่างกันขนาดนี้ ไม่ว่ายังไงฉันก็จะเก็บเงินประกอบสักเครื่อง”
ซุนเหล่ยนั่งขัดสมาธิขดตัวอยู่บนเตียงของตัวเอง กอดถุงมันฝรั่งทอดแบบแบ่งขายไว้ในอ้อมแขน เคี้ยวดังกรอบแกรบไม่หยุด ศีรษะยื่นเข้าใกล้จอคอมพิวเตอร์ ดวงตาจับจ้องภาพเกมตรงหน้าไม่วางตา
“อย่าเล่นคนเดียวสิ เปลี่ยนให้ฉันเล่นสักตา!”
เตียงด้านในสุด หลินต้งรูดม่านเตียงหนาทึบปิดสนิท แสงจากโทรศัพท์ส่องลอดรอยแยกของม่านออกมาแผ่วจาง เขานอนคว่ำอยู่ใต้ผ้าห่ม พลิกอ่านนิยายออนไลน์ที่กำลังลงเป็นตอน ๆ อย่างเงียบ ๆ จมดิ่งอยู่ในโลกใบเล็กของตัวเอง
ฉีถงเหวยกวาดตามองข้อมูลสรุปบนหน้าจออย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ลากเมาส์ปิดเอกสาร แล้วพับแล็ปท็อปลง
ตลอดเดือนกว่าที่ผ่านมา บริษัทหยวนเจี้ยนเทคโนโลยีขับเคลื่อนแผนงานสองแนวทางไปอย่างมั่นคง ความคืบหน้าโดยรวมเป็นระเบียบดี ทว่ายังไม่เป็นไปตามที่เขาคาดหวังไว้
ปลายนิ้วของเขาเคาะเบา ๆ บนฝาแล็ปท็อป ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ
วันหยุดยาววันชาติกำลังจะมาถึง ทีมงานทำงานต่อเนื่องกันมานานกว่าหนึ่งเดือนพอดี เขาจึงคิดจะเลี้ยงอาหารเป็นการส่วนตัวเพื่อให้รางวัลทุกคน พร้อมกับใช้โอกาสนี้สร้างเครือข่ายกับคนในพื้นที่เมืองมหาวิทยาลัย และปูทางให้เถาฮั่วเน็ตขยายตลาดในมหาวิทยาลัยกับเปิดช่องทางออฟไลน์