วันหยุดยาวช่วงวันชาติมาถึงตามกำหนด
เพียงชั่วข้ามคืน วิทยาลัยหรงเฉิงอันกว้างใหญ่ก็เปลี่ยนโฉมไปอย่างสิ้นเชิง
หน้าประตูวิทยาลัยเต็มไปด้วยผู้คน ทั้งป้ายรถเมล์ ถนนสายหลัก และเส้นทางที่มุ่งหน้าไปสถานีรถไฟ ล้วนมีนักศึกษาลากกระเป๋าเดินทางกลับบ้านหรือออกเดินทางเป็นกลุ่มอยู่ทุกแห่ง
ความครึกครื้นมาเร็วและจางหายไปเร็วเช่นกัน เพียงช่วงเช้าสั้น ๆ หอพักที่เคยอึกทึกก็เงียบเหงาลงอย่างรวดเร็ว
ห้อง 202 ตึกสามของจวิ่ยวน อู่ตี้ หลินต้ง และซุนเหล่ยเก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้วออกเดินทางกันแต่เช้า เหลือเพียงฉีถงเหวยอยู่คนเดียว
เขาไม่มีแผนจะกลับบ้าน ประการแรก ที่บ้านทุกอย่างสงบเรียบร้อย แม่พักฟื้นอย่างสบายใจ ส่วนพ่อฉีเจี้ยนกั๋วคอยดูแลอยู่บ้านตลอด เขาจึงไม่ต้องเป็นห่วง ประการที่สอง วันหยุดยาวเจ็ดวันช่วงวันชาติเป็นช่วงเวลาทองสำหรับทบทวนแนวคิด ผลักดันกิจการ และกำหนดทิศทางในระยะต่อไป
จัดการธุระเล็กน้อยเสร็จ ฉีถงเหวยก็เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาด แล้วเดินออกจากวิทยาลัยที่เงียบเหงาเพียงลำพัง เรียกแท็กซี่ตรงไปยังกลุ่มอาคารสำนักงานไทม์สแควร์ ซึ่งตั้งอยู่ในย่านใหม่ที่กำลังเติบโตของหรงเฉิง สำนักงานของบริษัทหยวนเจี้ยนเทคโนโลยีก็ตั้งอยู่ที่นี่
นับตั้งแต่บริษัทเปิดดำเนินการ นี่เป็นครั้งที่สองที่ฉีถงเหวยมาด้วยตัวเอง ลิฟต์พาเขาขึ้นไปยังชั้นสำนักงานโดยตรง เมื่อผลักประตูกระจกเข้าไป ภาพพื้นที่ทำงานที่สะอาดและสว่างไสวก็ปรากฏตรงหน้า โต๊ะทำงานแบบเปิดเรียงรายเป็นระเบียบ โปรแกรมเมอร์หนุ่มหลายคนนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ปลายนิ้วรัวพิมพ์แป้นพิมพ์ ขณะที่โค้ดบนหน้าจอเลื่อนไหลอย่างรวดเร็ว