เมื่อทำทุกขั้นตอนเสร็จแล้ว ฉีถงเหวยหอบผ้าปูที่นอนกับเครื่องนอน ถือใบลงทะเบียนหอพัก เดินตามป้ายบอกทางในมหาวิทยาลัยตรงไปยังเขตหอพักจวิ่ยวน
หอพักจวิ่ยวนของวิทยาลัยหรงเฉิงมีอายุหลายปี ผนังมีรอยด่างจาง ๆ ที่เกิดจากกาลเวลา บนผนังทางเดินติดประกาศและป้ายข้อความที่สีซีดจาง พื้นปูด้วยหินขัดแบบเก่า เหยียบแล้วให้ความรู้สึกหนักแน่นมั่นคง
ห้อง 202 อาคารสามเป็นห้องพักมาตรฐานสำหรับสี่คน จัดผังแบบเตียงบนโต๊ะล่าง ซึ่งเป็นรูปแบบที่พบได้ทั่วไปที่สุดในหอพักนักศึกษาใหม่
ตอนฉีถงเหวยผลักประตูเข้าไป เพื่อนร่วมห้องอีกสามคนก็มาถึงกันครบแล้ว กำลังนั่งล้อมวงคุยกันอยู่
“สวัสดีทุกคน ผมชื่อฉีถงเหวย”
เพราะมาถึงเป็นคนสุดท้าย ฉีถงเหวยจึงแนะนำตัว
เมื่อเห็นว่ามีคนเข้ามา
ทั้งสามชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นทักทายกัน
“อู่ตี้...”
“หลินต้ง...”
“ซุนเหล่ย...”
หลังจากแนะนำตัวกันแล้ว ฉีถงเหวยก็ได้รู้จักเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคน
หนุ่มที่อยู่เตียงริมหน้าต่างชื่ออู่ตี้ เป็นคนท้องถิ่นหรงเฉิง นิสัยเปิดเผยร่าเริงและเข้ากับคนง่าย ปากพูดไม่หยุด ขณะจัดเตียงก็พูดจ้อเรื่องสนุก ๆ ตอนเปิดเทอมกับข่าวซุบซิบในมหาวิทยาลัยไปด้วย แถมยังคอยสอดแทรกคำพูดแซวเล่นเป็นระยะ ดูเปี่ยมไปด้วยพลังเหลือล้น