สนามบินนานาชาติหรงเฉิง อาคารผู้โดยสาร T2 รันเวย์สาม
เครื่องบินสีเงินขาวลำหนึ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทะลุผ่านชั้นเมฆ ก่อนค่อย ๆ หายลับไปสุดขอบฟ้า
ฉีถงเหว่ยยืนนิ่งอยู่นอกสนามบินเป็นเวลานาน
สายลมฤดูหนาวพัดกรรโชกแห้งผาก สัมผัสใบหน้าเย็นเยียบจนรู้สึกเสียดกระดูก ทว่าก็ยังไม่เท่าความรู้สึกว่างเปล่าจาง ๆ ที่ซ่อนอยู่ในใจ
ไม่รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไร หญิงสาวผู้แสนอ่อนโยน สะอาดสะอ้าน ดวงตาสุกใส รู้จักมารยาทและวางตัวเหมาะสมคนนี้ ก็แอบเข้ามาอยู่ในใจเขาเสียแล้ว
หลังจากนั้น ในเวลาว่าง ฉีถงเหว่ยก็เปลี่ยนจากท่าทีสบาย ๆ เอื่อยเฉื่อย กลายเป็นคนที่แทบทุกวันขลุกอยู่ในห้องสมุดของมหาวิทยาลัย
วันแล้ววันเล่า ทำเช่นเดิมไม่เคยขาด ไม่ว่าฝนตกหรือแดดออก
ที่นั่งประจำริมหน้าต่างในห้องสมุด กลายเป็นสถานที่ที่เขาต้องมาใช้เวลาอยู่ทุกวัน
คนอื่นต่างคิดว่าเขาขยันขึ้น ตั้งใจทุ่มเทให้กับการเรียน มีเพียงตัวเขาเองที่รู้ว่า—
การทำให้ชีวิตเต็มไปด้วยความยุ่งวุ่นวาย คือวิธีเยียวยาจิตใจที่ดีที่สุด
……
หลายวันต่อมา สายโทรศัพท์ทางไกลสายหนึ่งก็ทำลายชีวิตอันสงบเรียบง่ายลง
เจียงหมิงหยวนเดินทางจากเหมียนโจวมาหาหรงเฉิงเป็นพิเศษ อาศัยโอกาสรายงานผลงานประจำปี เพื่อเข้าพบฉีถงเหว่ยโดยเร็วที่สุด
ห้องทำงานหมายเลข 1 บริษัทหยวนเจี้ยนเทคโนโลยี
ภายในห้องมีเครื่องทำความร้อนจนอบอุ่น หน้าต่างใสสะอาดสว่างตา
เจียงหมิงหยวนนั่งลงแล้วก็ไม่เสียเวลาพูดทักทายให้มากความ เข้าประเด็นทันที
“คุณฉีครับ ฐานการผลิตแผงจอแสดงผลที่เหมียนโจวคืบหน้าเร็วกว่าที่คาดไว้มาก!”