หกโมงเย็น แสงสนธยาทอดคลุมหลังคาหอพักจวิ่ยวน
ในห้อง 202 อาคารสาม ทั้งสี่คนเก็บข้าวของเรียบร้อย เตรียมออกไปข้างนอก
วันนี้อู่ตี้ตื่นเต้นสุด ๆ
เขาจงใจเปลี่ยนเป็นเสื้อสเวตเตอร์ตัวสะอาด หวีผมหน้ากระจกซ้ำไปมาสองรอบ แววตาเปี่ยมความยินดีจนแทบปิดไม่มิด
“เร็วหน่อยพวกเรา! อย่ามัวชักช้า! พวกผู้ชายต้องไปจองที่แต่เนิ่น ๆ จะปล่อยให้ผู้หญิงรอเราได้ยังไง!”
ซุนเหล่ยเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าพลางยิ้มอย่างจนใจ “แกนี่กระตือรือร้นเกินไปแล้ว ก็แค่ไปกินข้าวไม่ใช่หรือไง?”
“แกไม่เข้าใจหรอก!” อู่ตี้เกาหัว
หลินต้งเอ่ยเสียงเบา “ไปกันเถอะ อย่าเสียเวลาเลย”
ทั้งสี่คนเดินเร็วไปตามทางเล็ก ๆ ในมหาวิทยาลัย ไม่นานก็มาถึงร้านกึ๊กเซ็นซีชานนอกประตูหมายเลขสอง
เป็นเวลาอาหารเย็นพอดี
ภายในร้านเต็มไปด้วยไอควันจากอาหารและเสียงผู้คนจอแจ
อู่ตี้จองห้องใหญ่ริมหน้าต่างไว้ล่วงหน้าแล้ว
ทั้งสี่เพิ่งนั่งลง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังมาจากนอกประตู ปนกับเสียงหัวเราะหยอกล้อของพวกผู้หญิง
“น่าจะพวกเธอมาแล้ว!” อู่ตี้นั่งตัวตรงทันที ก่อนจะรีบลุกขึ้นไปรับ
ประตูห้องเปิดออก สาว ๆ ทั้งสี่คนจากภาควิชาภาษาจีน ห้อง 406 ทยอยเดินเข้ามา