ไม่นานนัก รถสองคันก็แล่นเข้าไปจอดอย่างมั่นคงในลานจอดรถของห้างชีหวิน
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เข้าเวรอยู่เห็นซูเปอร์คาร์ทรงเตี้ยแล่นเข้ามาแต่ไกล แววตาพลันเป็นประกาย รีบก้าวเข้าไปชี้แนะให้จอดในช่องจอดรถ VIP ชั่วคราว
ลูกค้าที่เดินเข้าออกห้างต่างถูกเฟอร์รารีสีแดงสดคันนี้ดึงดูด พากันเข้ามามุงดู
“พระเจ้า! เฟอร์รารีคันนี้เท่สุด ๆ ไปเลย!”
“รถคันนี้คงราคาเป็นล้านเลยมั้ง? เจ้าของยังหนุ่มอยู่เลย!”
“ดูท่าทางตอนขับรถของเขาสิ เท่ชะมัด!”
รถโปรโดสีดำของซุนเผิงจอดสนิทก่อน เขาวิ่งเหยาะ ๆ มาที่ข้างรถเฟอร์รารี
ฉีถงเหวยจอดรถเรียบร้อย
ซุนเผิงรีบเดินตามมาทันที
“ให้ผมขึ้นไปเป็นเพื่อนไหมครับ คุณชอบรุ่นไหนก็หยิบได้เลย เดี๋ยวผมจ่ายเงินให้”
ฉีถงเหวยโบกมือ
“ไม่ต้อง ฉันเลือกเองได้ นายรออยู่ข้างล่างก็พอ”
……
ภายในห้างชีหวิน
ห้างในช่วงบ่ายไม่ได้คึกคักนัก ลูกค้าในโถงกว้างโปร่งมีอยู่ประปราย มีคนสองสามคนเดินเล่นไปมา ไม่ได้แน่นขนัดเหมือนห้างขนาดใหญ่ในยุคหลังที่ผู้คนเบียดเสียดกัน
ฉีถงเหวยเงยหน้ากวาดตามองทั่วทั้งชั้นขายสินค้า
ชั้นวางของจัดวางอย่างไร้ระเบียบ การแบ่งโซนก็คลุมเครือสับสน สินค้าหลายชิ้นมีฝุ่นจับบาง ๆ การจัดวางดูไม่สวยงามเลย
เมื่อเดินผ่านเคาน์เตอร์ขายเสื้อผ้าและของใช้ในชีวิตประจำวันหลายร้าน พนักงานส่วนใหญ่นั่งแผ่หลาอยู่หลังเคาน์เตอร์ บ้างก้มหน้าคุยเล่น บ้างเหม่อลอยใจลอย เห็นลูกค้าเดินผ่านก็ไม่ลุกขึ้นมาต้อนรับ สายตาเฉื่อยชา ท่าทีขอไปทีอย่างยิ่ง