ยามเย็น ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ลมยามค่ำพัดเย็นสบาย
นอกรั้วมหาวิทยาลัยฝั่งใต้ ร้านชาหยาเสวียนมีบรรยากาศสงบร่มรื่น
นอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ รถราวิ่งขวักไขว่ ผู้คนเดินสวนกันไปมา ภายในร้านมีเสียงดนตรีเบา ๆ คลออยู่ กลิ่นชาหอมกรุ่นลอยอวล
ภายในห้องส่วนตัว
ฉีถงเหว่ยกับกู้เฉินอวี่นั่งเผชิญหน้ากัน
บนโต๊ะมีชาสองถ้วย ไอร้อนลอยกรุ่น
ครู่ใหญ่ กู้เฉินอวี่ยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ ก่อนวางลง แล้วเงยหน้ามองเด็กหนุ่มผู้มีสีหน้าเรียบเฉยที่นั่งอยู่ตรงข้าม
“วันนี้จู่ ๆ คุณก็สมัครเข้าชมรมเอง แถมยังนัดผมมาดื่มชา แสดงว่ามีเรื่องอยากคุยสินะ”
แววตาของฉีถงเหว่ยไหววูบเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงรอฟังอีกฝ่าย
กู้เฉินอวี่พูดต่อเอง
“ตั้งแต่วินาทีที่ได้รับโทรศัพท์จากคุณ ผมก็เดาออกแล้ว”
แววตาของเขาแน่วแน่ เอ่ยเน้นทีละคำ
“คุณมาที่นี่เพราะโจวหมิงหยวน เพราะเรื่องวุ่นวายที่เหมียนโจว”
ฉีถงเหว่ยยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย เพียงแต่ในส่วนลึกของแววตาเกิดระลอกไหวเล็กน้อย
กู้เฉินอวี่มองเขาแล้วพูดต่อ
“ผมรู้ว่าคุณอยากถามอะไร”
“ห้างชีหวินขาดสภาพคล่องจนเงินทุนพัง โครงการกว่าสิบแห่งสร้างค้างจนต้องหยุดงาน ตึกชีหวินที่เหมียนโจวถูกระงับไปโดยสิ้นเชิง”