แก้มของมู่ซีหร่านแต้มสีชมพูระเรื่อ เธอพยักหน้าอย่างว่าง่าย
หางตายังชื้นฉ่ำจากฤทธิ์สุรา เธอตอบเสียงนุ่มว่า “หวานค่ะ”
เธอเงยหน้ามองเขา แล้วจู่ ๆ ก็เอ่ยเสริมว่า “คุณอยากลองชิมไหมคะ?”
เสิ่นจิงหลานพยักหน้า แต่ไม่ได้แตะแก้วเหล้าบนโต๊ะ
เขาเพียงหลุบตามองเธอ แล้วค่อย ๆ ยกนิ้วที่เมื่อครู่แตะคราบเหล้าตรงมุมปากของเธอขึ้นมา สอดเข้าริมฝีปากตัวเอง
เขาจ้องตาเธอตรง ๆ ปลายลิ้นไล้ผ่านปลายนิ้วแผ่วเบา ท่วงท่าช้าเนิบจนชวนให้ใจสั่นอย่างจงใจ
กลิ่นเหล้ากุหลาบที่ยังติดอยู่บนปลายนิ้ว รวมถึงสัมผัสนุ่มนิ่มของเธอ ละลายอยู่บนปลายลิ้น
“อืม หวานจริงด้วย” เสิ่นจิงหลานชักมือกลับ ปลายนิ้วยังเปียกชื้นเป็นประกาย
แววตาของเขาลึกล้ำราวกับหมึกที่ไม่อาจละลาย สายตาหยุดอยู่ที่ไฝแดงสดตรงซอกคอของเธอ เสียงแหบพร่าอย่างยิ่ง “โดยเฉพาะหลังจากได้กลิ่นของหร่านหร่านแล้ว ยิ่งหวานกว่าเดิม”