เนื้อผ้าเย็นลื่นและนุ่มละเอียด แนบผิวแล้วนุ่มราวกับก้อนเมฆ
เธอขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ปลายนิ้วเลื่อนไปบนหน้าจอโทรศัพท์ จู่ ๆ ก็นึกถึงเรื่องสั้นที่หนานซุ่นฮวาส่งมาให้ตอนบ่าย
ตอนแรกเธอกดเข้าไปอ่านด้วยความอยากรู้อยากเห็นอยู่บ้าง แต่เพิ่งอ่านไปได้สองย่อหน้า ลมหายใจของเธอก็เริ่มถี่กระชั้น
ฉากในเรื่องชัดเจนราวกับเห็นภาพ กลิ่นไม้สนเย็นเยียบจากตัวพระเอก รวมถึงสัมผัสแข็งเย็นของโต๊ะทำงานไม้ดำ ต่างถูกบรรยายไว้อย่างละเอียด
ทั้งเค้าโครงคิ้วตาและน้ำเสียงเวลาพูด ชัดเจนว่าเขียนเลียนแบบหนานจิ่นห่าวมาเป๊ะ ๆ
ส่วนเลขาสาวที่ถูกแกล้งจนดวงตาเรียวหวานชุ่มน้ำตา แก้มแดงระเรื่ออยู่บ่อย ๆ ก็มีเงาของเธออยู่ในทุกอิริยาบถ...
ปลายนิ้วของมู่ซีหร่านชะงักค้างอยู่บนหน้าจอ สายตาเลื่อนตามตัวอักษรลงไป—