เสิ่นจางนั่งอยู่ท่ามกลางแขก ฟังนางขับบทกวีชมดอกเหมยจนจบ เขาเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ ก่อนเอ่ยบทกวีตอบกลับ
น้ำเสียงนุ่มนวลกังวาน ถ้อยคำแต่ละคำกลับล้ำค่าเจิดจรัส ความคิดที่สื่อออกมายังเหนือกว่าบทเดิมอยู่ขั้นหนึ่ง
ซูหว่านชิงแหวกม่านมองมา สบเข้ากับดวงตาสงบนิ่งของชายหนุ่ม พวงแก้มพลันขึ้นสีแดงระเรื่อ ก่อนยอบกายคำนับอย่างงดงาม
ทั้งสองนั่งห่างกันเพียงโต๊ะหนังสือ วิจารณ์บทกวีและงานเขียน พูดคุยเรื่องหนังสือโบราณ ตั้งแต่ความองอาจแห่งยุคเจี้ยนอันไปจนถึงบรรยากาศรุ่งเรืองของราชวงศ์ถัง ต่างรู้สึกเสียดายที่เพิ่งได้พบกัน
ยามเสิ่นจางพูดคุย สายตาพลันเหลือบเห็นปลายนิ้วของนางที่โผล่พ้นแขนเสื้อมีสีแดงจาง ๆ ทั้งยังเปื้อนคราบสมุนไพรเล็กน้อย เขาจึงเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ
วันรุ่งขึ้นเขาก็ไปเยือนด้วยตนเอง นำโสมป่าเก่าแก่อายุร้อยปีหลายต้นกับเปลือกหอยฟริติลลาเรียที่ช่วยบรรเทาอาการไอไปมอบให้ บอกเพียงว่ามาเยี่ยมอาการป่วยของไท่ฟู่ ไม่เอ่ยแม้แต่คำเดียวว่าตั้งใจใส่ใจนางเป็นพิเศษ