“นังแพศยา! ฉันแต่งแกเข้าบ้านมาให้คิดถึงผู้ชายคนอื่นหรือไง?”
“เสิ่นชีอู๋พิการไปแล้ว! ใช้การไม่ได้แล้ว! แกยังคิดถึงเขาอีก! ตอนนั้นใครกันที่เป็นฝ่ายกระเสือกกระสนขึ้นเตียงฉัน?”
เจ้าของร่างเดิมร้องไห้อ้อนวอน บอกว่าตัวเองแค่เสียใจภายหลัง ไม่ได้คิดอะไรเกินเลย
แต่ผู้ชายคนนั้นกลับยิ่งทุบตียิ่งรุนแรง ดวงตาแดงก่ำจนไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้น
พอถึงช่วงครึ่งหลังของคืน เสียงร้องไห้ของเจ้าของร่างเดิมก็ค่อย ๆ แผ่วลง ก่อนจะเงียบหายไปในที่สุด
เมื่อโจวหยวนไว่หลางสร่างเมาและยื่นมือไปแตะ ร่างของเธอก็เย็นชืดไปแล้ว
ชีวิตของเจ้าของร่างเดิม ทุ่มเทวางแผนและใช้เล่ห์เหลี่ยมมาทั้งชีวิต สุดท้ายก็เป็นเพียงบันไดให้ตัวเอกหญิงเหยียบขึ้นไปในนิยายเรื่องหนึ่ง
เธอแก่งแย่งชิงดีอยู่แต่ในเรือนหลัง ทำเรื่องสกปรกโสมมมาสารพัด สุดท้ายก็มีจุดจบอันน่าเวทนา