ทั้งตัวดูเรียบร้อยอ่อนหวาน ให้ความรู้สึกสงบมั่นคง
แล้วตัวเธอล่ะ?
ผ้ากันเปื้อนผ้าหยาบเปื้อนคราบอาหารหมูสีเหลืองคล้ำ
ขากางเกงพับขึ้นสูง เปื้อนโคลนเหลืองตรงขอบคอกหมู
ฝ่ามือด้านแข็งจนสัมผัสแล้วระคายมือ
ตามซอกนิ้วยังมีเศษหญ้าติดอยู่
ชั่วพริบตา ความอับอายกับความอิจฉาปั่นป่วนจนกลายเป็นน้ำรสเปรี้ยว ก่อนจะพุ่งขึ้นมาจุกอยู่ในอก
เซี่ยอวิ๋นเซินตอบสนองเร็วที่สุด
แทบจะก้าวออกไปข้างหน้าโดยสัญชาตญาณ แล้วยืนบังมู่ซีหร่านไว้อย่างมิดชิด
แผ่นหลังเหยียดตรงราวกับกำแพง สายตาเย็นเยียบกวาดมองไปทางนั้น
ปลายนิ้วยังแอบเกี่ยวข้อมือมู่ซีหร่านไว้เบา ๆ
ทั้งปลอบโยนและปกป้อง
มู่จิ่งถังก็ลุกพรวดจากม้านั่ง กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบ
“ซังม่าน! เธอมาหาเรื่องอะไรอีก?”