แต่ตอนนี้เซี่ยอวิ๋นเซินกำลังใช้การกระทำบอกเธอ
ความสามารถที่เธอภาคภูมิใจนักหนา ในสายตาเขากลับไม่มีค่าให้พูดถึงเลย
ความเหน็ดเหนื่อยและความภาคภูมิใจตลอดสิบกว่าปีของเธอ
พออยู่ต่อหน้ามู่ซีหร่าน ก็พังยับเยินไม่เหลือชิ้นดี
เซี่ยอวิ๋นเซินขมวดคิ้ว น้ำเสียงเย็นชา
“ฉันจะเตือนเธออีกครั้ง ไม่มีใครบังคับให้เธอทำงาน”
“เธอทำงานจนแทบขาดใจเพื่อแลกแต้มแรงงาน ก็ไม่ได้ทำไปเพราะอยากให้ชีวิตดีขึ้นจริง ๆ”
“แต่ทำเพื่อแลกคำชมว่า ‘เก่งจัง’ จากคนอื่นมาประคองศักดิ์ศรีของตัวเองที่ไม่ยอมแพ้ต่างหาก”
“ต่อไปฉันแต่งงาน ไม่ได้แต่งเพื่อหาคนมาคอยรับใช้”
“ฉันชอบหร่านหร่าน”
“ต่อให้หลังแต่งงานเธอนั่งอ่านหนังสืออยู่บ้านทุกวัน ไม่ทำงานอะไรเลย ฉันก็ยังชอบเธอ”