กั๋วกงพิทักษ์แคว้นพลันหน้าดำคล้ำ เงื้อมือตบหน้านางฉาดหนึ่ง
เสียงตบดังเพียะก้องไปทั่วห้องอันเงียบงัน เย็นเยียบจนเสียดหู
“นังลูกอกตัญญูที่ไม่รู้จักสำนึก! มาถึงขั้นนี้แล้วยังไม่ตาสว่างอีกหรือ ถึงกับลากคนอื่นมาเกี่ยวด้วย ช่างชั่วร้ายถึงที่สุด!”
“เป็นเพราะแกโลภไม่รู้จักพอเอง ถึงได้มีจุดจบแบบนี้!”
มู่เยว่จางถูกตบจนหน้าหัน มุมปากมีเลือดซึม แก้มซีกหนึ่งแดงบวมขึ้นอย่างรวดเร็ว
แต่นางไม่ยอมอ่อนข้อ เชิดคอขึ้นแล้วเงยหน้ามอง แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและเคียดแค้น
“ฉันก็แค่ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ คนไม่ทำเพื่อตัวเอง ฟ้าดินย่อมลงโทษ ฉันไม่คิดว่าตัวเองผิดตรงไหน”
“แค่เสียใจที่คำนวณไม่รอบคอบ ปล่อยโอกาสดี ๆ ให้หลุดมือไปเปล่า ๆ!”
มู่เยว่จางพยุงขอบเตียง แผ่นหลังเหยียดตรงแข็งทื่อ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดื้อดึงแบบไม่สนอะไรอีกแล้ว