เธอขยับเข้าไปใกล้อีกครึ่งก้าว น้ำเสียงอ่อนหวานแผ่วเบา เจือแววมั่นใจว่าจะต้องสมหวัง
เสิ่นเยี่ยนหานพลันยกมือขึ้น ชักมีดสั้นเล่มหนึ่งออกจากปลอกที่ซ่อนอยู่ในรองเท้าบูต คมมีดวาววับสะท้อนแสงไฟริมถนนนอกหน้าต่างจนแสบตา
มู่เยว่จางตกใจจนถอยกรูดไปหนึ่งก้าว ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ น้ำเสียงสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้
“พี่ซื่อจื่อ! พี่จะฆ่าฉันหรือ?”
เสิ่นเยี่ยนหานเงยหน้ามองเธอ ในดวงตาฉายภาพการต่อสู้อันดุเดือดระหว่างความปรารถนากับสติ ทว่ายังคงมีแววกระจ่างชัด
“เธอเป็นธิดาสายตรงของฮู่กั๋วกง ฉันฆ่าเธอไม่ได้ ไม่อย่างนั้นตระกูลเสิ่นกับตระกูลมู่จะกลายเป็นศัตรูกันโดยสิ้นเชิง ทั้งตระกูลเสิ่นก็จะพลอยเดือดร้อนไปด้วย”