แววเหนื่อยล้าจากการทำงานปรากฏอยู่ระหว่างคิ้ว แต่ก็ไม่ได้ทำให้รัศมีอันเฉียบคมของเขาลดลงแม้แต่น้อย
วันนี้หนานจิ่นห่าวทำงานล่วงเวลาเพื่อเร่งทำแผนสำรองให้เสร็จ แต่พรุ่งนี้เช้าเขาจะพักผ่อนและเข้าออฟฟิศสายหน่อย
ระหว่างเดินผ่านโซนพนักงานฝึกงาน เขาชะงักฝีเท้าเล็กน้อย
มู่หานเยว่รีบลุกขึ้นยืน จ้องมองเขาตรง ๆ แล้วเอ่ยออกมาโดยไม่ทันคิดว่า “หนานจิ่นห่าว”
หนานจิ่นห่าวขมวดคิ้วเล็กน้อย “อยู่บริษัท เรียกฉันว่าคุณหนาน”
“ตอนนี้ก็ไม่มีใครอื่นสักหน่อย” มู่หานเยว่ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เงยหน้ามองเขา น้ำเสียงที่พยายามทำให้สงบนิ่งซ่อนความประหม่าเอาไว้ “คุณเป็นคู่หมั้นของฉัน ฉันเรียกชื่อคุณแล้วมันผิดตรงไหน? ต่อไปยังเรียกให้สนิทกว่านี้ได้อีก”
แม้เธอจะพูดอย่างเปิดเผย แต่เมื่ออยู่ใกล้ใบหน้าหล่อเหลาจนแทบให้ความรู้สึกกดดัน สูดกลิ่นไม้สนเย็นเยียบจากตัวเขา และสัมผัสได้ถึงรัศมีสูงศักดิ์ที่ทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้ หัวใจของมู่หานเยว่ก็ยังเต้นเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่...