มู่ซีหร่านถูกตามใจจนเคยตัว พอชอบใครก็ตรงเข้าไปหาอย่างเปิดเผย ไม่ปิดบังแม้แต่น้อย และไม่สนสายตาคนอื่น
ทุกวันเธอจะกะเวลาไปรออยู่หน้าจุดพักของเยาวชนปัญญาชน มือกำไข่ต้มอุ่น ๆ ไว้ พอเห็นเขาออกมาก็ยัดใส่มือเขาทันที บางครั้งก็ไปนั่งยอง ๆ ใต้ต้นไหวเก่าแก่นอกกำแพงลานบ้านของจุดพัก เฝ้ามองเขานั่งอ่านหนังสือบนขอบหน้าต่าง แล้วเรียกชื่อเขาเสียงหวาน ถามไถ่เรื่องแปลกใหม่จากในเมือง
ในชนบทช่วงทศวรรษ 1970 ที่ขนบธรรมเนียมเคร่งครัด ท่าทีเปิดเผยและเอิกเกริกแบบนี้ทำให้เธอถูกนินทาว่า “ไม่รู้จักวางตัว” ไปนานแล้ว
พวกป้าผู้หญิงในหมู่บ้านลอบซุบซิบกันว่า ลูกสาวตระกูลมู่เพี้ยนไปแล้ว เอาแต่วิ่งตามเยาวชนจากในเมือง ดูไม่รู้จักอายเอาเสียเลย
ส่วนซังม่านกลับตรงกันข้าม เธอซ่อนความรู้สึกทั้งหมดไว้อย่างมิดชิด แค่เหลือบมองเขามากไปสักครั้งก็ยังกลัวคนอื่นเห็น