“วิ่งไม่ไหวแล้ว... ปกติทำงานในไร่จนขาล้าไปหมด...”
ซังม่านบ่นพึมพำไม่หยุด น้ำเสียงฟังดูร้อนตัว
เซี่ยอวิ๋นเซินหยุดกึก หันกลับมาจ้องเธอ แววตาเย็นชาเหมือนจับตัวเป็นน้ำแข็ง
เขาไม่เสียเวลาพูดกับเธออีก หันหลังแล้ววิ่งกลับไปทันที
หัวใจซังม่านกระตุกวูบ ความตื่นตระหนกเข้าครอบงำในพริบตา
เธอรีบรวบชายกระโปรงวิ่งตามไป พลางตะโกนสุดเสียง พยายามรั้งเขาเป็นครั้งสุดท้าย “เยาวชนปัญญาชนเซี่ย! นายไม่ช่วยคนแล้วเหรอ? คนกำลังจะจมน้ำตายอยู่แล้วนะ!”
เซี่ยอวิ๋นเซินไม่หยุดฝีเท้า ไม่แม้แต่จะหันกลับมา
เสียงของเขาพุ่งฝ่าลมมา ทั้งเย็นชาและแข็งกระด้าง
“ไม่มีใครตกน้ำทั้งนั้น เธอกำลังวางแผนเล่นงานหร่านหร่าน!”
“ซังม่าน รอฉันช่วยหร่านหร่านได้ก่อน ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่!”