แต่สุดท้ายแล้ว เธอก็ไม่ใช่คนประเภทที่จะหาเรื่องวุ่นวายไม่เลิกรา
เธอไม่ได้เลือกบอกความในใจตอนนี้
ไม่จำเป็นต้องไปขัดจังหวะเรื่องดี ๆ ของคนอื่น
“หร่านหร่าน ฉันมีธุระต้องไปก่อนนะ”
กวนซานเยว่ลุกขึ้น หยิบถาดอาหารขึ้นมา น้ำเสียงยังคงเย็นเรียบ ไม่เผยอาการผิดปกติแม้แต่น้อย
มู่ซีหร่านรีบเงยหน้าขึ้น โบกมือให้อีกฝ่ายอย่างนุ่มนิ่ม
“แล้วเจอกันนะ เยว่เยว่”
กวนซานเยว่พยักหน้าให้เธอ แล้วเหลือบมองกู้สืออวี้อีกครั้ง
“แล้วเจอกันนะ หร่านหร่าน แล้วก็...รุ่นพี่กู้”
กู้สืออวี้เพียงเหลือบตาขึ้น น้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์
“แล้วเจอกัน”
-
ห้องอ่านหนังสือใกล้ประตูโรงเรียนซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในตรอกอู๋ถง