“กู้สืออวี้ ฉันรู้จักนาย”
“แชมป์การแข่งขันผู้ประกอบการทั่วมหาวิทยาลัยเมื่อปีที่แล้ว เป็นคนดังของคณะการเงิน”
เขาเชิดหน้าขึ้น พูดอย่างมั่นใจเต็มที่
“นายเก่งมากก็จริง แต่ความเก่งกับความรักมันไม่เกี่ยวกันสักหน่อย”
“นายเป็นแฟนเธอก็จริง แต่จะห้ามเธอมีเพื่อนธรรมดาไม่ได้หรอกใช่ไหม?”
เด็กหนุ่มกัดฟัน พูดโพล่งออกมาด้วยแรงฮึดที่เหมือนกำลังประชดประชัน
“หรือว่านายเป็นพวกโรคจิตที่หวงแฟนเกินเหตุ?”
คราวนี้ แม้แต่มู่ซีหร่านที่ยืนอยู่ข้างหลังเขายังทนฟังต่อไม่ไหว
เธอมุดออกมาจากใต้แขนของกู้สืออวี้ แล้วเดินไปยืนตรงหน้าเขา
เธอส่ายหน้าให้เด็กหนุ่มอย่างจริงจัง
“ขอโทษนะ เพื่อน นายเป็นคนดีมาก”
“แต่เพื่อไม่ให้ความสัมพันธ์ของฉันกับแฟนได้รับผลกระทบ เราไม่แลกช่องทางติดต่อกันดีกว่า”