หัวใจเขากระตุกวูบ
ตอนนั้นเองเขาถึงนึกได้ว่าเด็กสาวคนนี้ขี้แง แถมยังเป็นพวกน้ำตาไหลง่าย แค่โมโหขึ้นมานิดหน่อย ขอบตาก็แดงแล้ว
เมื่อครู่เขาหยอกเธอเพลินไปหน่อย จนลืมกะความพอดี
เซี่ยอวิ๋นเซินหันหน้าเข้าหารอยต่อระหว่างก้อนอิฐตรงโคนกำแพง ลดเสียงลงทั้งเบาและนุ่มนวล แฝงความกระวนกระวายที่แทบจับสังเกตไม่ได้
“มู่ซีหร่าน?”
อีกฝั่งไม่มีเสียงตอบ มีเพียงเสียงหายใจแผ่วเบาสั่นพร่าคล้ายกำลังสะอื้น
เขายิ่งรู้สึกผิด ยกมือเคาะกำแพงดินเบา ๆ กลัวจะทำให้เธอตกใจ
“ฉันผิดเอง ไม่ควรแกล้งเธอ”
“อย่าโกรธเลยนะ หืม?”
อีกฝั่งของกำแพงยังคงเงียบ มีเพียงเสียงแผ่ว ๆ คล้ายเด็กสาวกำลังขยี้ตา
เซี่ยอวิ๋นเซินนอนอยู่บนหมอน มองคานบนเพดาน ใจพลันรู้สึกผิดขึ้นมา
อยู่ดี ๆ จะไปแกล้งเด็กสาวเขาทำไม ทำเอาร้องไห้จริง ๆ แล้วเห็นไหม