ชนบทมืดค่ำเร็ว เพิ่งโพล้เพล้ได้ไม่นาน ในตรอกก็เงียบไร้เสียงคน
เหลือเพียงเสียงกบร้องข้างคันนา คลอไปกับเสียงจิ้งหรีดตรงมุมกำแพง ดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย ยิ่งทำให้ค่ำคืนนี้เงียบสงัดเป็นพิเศษ
คุยกันจบแล้ว พอเห็นว่าฟ้ามืดสนิท ต่างคนต่างก็ลุกกลับห้องไปพักผ่อน
ห้องที่เซี่ยอวิ๋นเซินพักอยู่ติดกับห้องของมู่ซีหร่าน ทั้งสองห้องมีเพียงกำแพงหนาครึ่งตัวคนกั้นไว้
บนกำแพงมีช่องอิฐระบายอากาศขนาดเท่าฝ่ามือ เป็นอิฐที่ถอดออกได้ซึ่งเว้นไว้ตั้งแต่ตอนสร้างบ้านเมื่อหลายปีก่อน
ลมยามค่ำพัดลอดเข้ามา พากลิ่นขมจาง ๆ ของใบต้นไหวมาด้วย
เซี่ยอวิ๋นเซินเพิ่งเอนตัวลงนอน หลับตาได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียง “กึก” ดังมาจากอีกฟากกำแพง
อิฐก้อนที่หลวมถูกคนอีกฝั่งค่อย ๆ ขยับออก