“หนูเอ๊ย สมุนไพรที่หนูเก็บมาจัดการได้ดีจริง ๆ รากกับใบยังครบ สีสันก็ดีเสียด้วย ดีกว่าของคนที่เก็บสมุนไพรเป็นอาชีพมาหลายคนอีกนะ”
พอชั่งเสร็จก็คิดเงิน จ่ายให้แบบไม่อิดออด แถมยังยิ้มพลางยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้
“ต่อไปถ้ามีอีกเท่าไรก็เอามาขายได้เลย ฉันรับซื้อหมด จะร่วมงานกันระยะยาวก็ได้ นี่คือราคาที่ฉันรับซื้อ หนูเก็บตามนี้ รับรองไม่ขาดทุน”
มู่ซีหร่านกำลังจะเอ่ยปากรับ เซี่ยอวิ๋นเซินก็ขยับมายืนข้างหน้าเธอครึ่งก้าว บังเธอไว้
เขาพูดกับมู่ซีหร่านเสียงเบา “ทางลาดหลังเขาชัน แถมลื่นด้วย อันตราย ต่อไปอย่าไปเก็บอีกเลย”
น้ำเสียงของเขาฟังดูเหมือนไม่เปิดโอกาสให้ต่อรอง ตอนก้มมองเธอ แววตาก็เผยความเป็นห่วงที่ซ่อนไม่มิด
มู่ซีหร่านชะงักไป ก่อนเงยหน้าสบตาเขา แล้วก็รีบเบือนสายตาหนี พลางพยักหน้าเบา ๆ