เซี่ยอวิ๋นเซินแกะลูกอมเม็ดหนึ่ง แล้วยื่นให้เธอ
“กินสิ วันนี้พูดมาตลอดทาง ปากแทบไม่ได้หยุดเลย ให้เป็นรางวัลแล้วกัน”
มู่ซีหร่านเงยหน้ามองเขา ขนตาสั่นไหวเบา ๆ
ช่วงที่ได้ใช้เวลาด้วยกัน ทั้งสองสนิทกันขึ้นไม่น้อย ถ้ายังขอบคุณกันอย่างเกรงอกเกรงใจ กลับจะดูห่างเหินเสียมากกว่า
เธอยื่นมือไปรับ ปลายนิ้วเฉียดผ่านปลายนิ้วของเขาโดยไม่ตั้งใจ สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือเขา ก่อนจะรีบชักมือกลับ
เธอลอกกระดาษห่อลูกอมแล้วส่งเข้าปาก น้ำตาลค่อย ๆ ละลายบนปลายลิ้น ความหวานไหลลงไปตามลำคอ พร้อมกลิ่นหอมสดชื่นของส้ม
ดวงตาของมู่ซีหร่านโค้งขึ้นเล็กน้อย ราวกับจันทร์เสี้ยวที่ชุ่มไปด้วยน้ำผึ้ง มุมปากบุ๋มเป็นลักยิ้มตื้น ๆ
เซี่ยอวิ๋นเซินก้มตามองใบหน้าด้านข้างของเธอ เห็นปลายลิ้นเล็ก ๆ แตะริมฝีปากเบา ๆ จนริมฝีปากเป็นประกายวาวจากน้ำตาล