มู่ซีหร่านหลุบแพขนตาลงต่ำ ปิดบังอารมณ์ที่ปั่นป่วนในดวงตา เผยให้เห็นเพียงปลายหูที่แดงระเรื่อ
“แต่ข้ารู้สึกว่า...ท่านกับพี่สาวเหมาะสมกันมากกว่า”
เสียงของนางแผ่วเบา เจือความสั่นไหวที่ปิดไม่มิด
“พวกท่านต่างก็เป็นบุตรภรรยาเอก ฐานะคู่ควรกัน”
เสิ่นเยี่ยนหานได้ยินเช่นนั้น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
เขายื่นมือหมายจะแตะแก้มนาง แต่ก็กลัวว่านางจะตกใจจนหลบหนี
ปลายนิ้วหยุดค้างกลางอากาศชั่วครู่ ก่อนจะชักกลับมา แล้วกุมมือมู่ซีหร่านไว้อย่างมั่นคง
“น้องซีหร่าน เจ้าควรรู้ว่า ข้าไม่เคยใส่ใจเรื่องชาติกำเนิดว่าเป็นบุตรเอกหรือบุตรอนุ”
“คนที่ข้าพึงใจคือตัวเจ้า ทั้งยามเจ้าคุกเข่าโขลกยาใต้ต้นสาลี่ และยามใจอ่อนรักษาอาการเจ็บป่วยให้บ่าวไพร่”
“ต่อให้เจ้าไม่ใช่คุณหนูจวนกั๋วกง เป็นเพียงหญิงสาวจากบ้านสามัญชนตรงปากตรอก ข้าก็ยังอยากจัดเกี้ยวแปดคนหามาแต่งเจ้าเข้าบ้าน คุ้มครองให้เจ้าอยู่อย่างสงบสุขไปตลอดชีวิต”