จู่ ๆ เธอก็ตระหนักว่า “ความขยันทำงาน” ที่เคยภูมิใจนักหนา ดูเหมือนจะไม่ใช่ข้อดีอะไรเลยในสายตาเขา
ถึงขั้นที่เขายังไม่เห็นด้วยกับเรื่องที่ว่า “ผู้หญิงควรปรนนิบัติครอบครัวสามี” ซึ่งเป็นเรื่องที่ใคร ๆ ก็คิดว่าถูกต้อง
แล้วตลอดหลายปีมานี้ เธอทำงานหนักแทบตายไปเพื่ออะไรกันแน่?
ในใจทั้งขมขื่นทั้งขื่นขม เมื่อนึกถึงมู่ซีหร่านที่นอนตื่นสายทุกวัน ไม่ต้องทำงานอะไรสักอย่าง แต่กลับมีพ่อแม่รักและพี่ชายตามใจ ตอนนี้แม้แต่เยาวชนปัญญาชนจากในเมืองก็ยังเข้าข้างเธอ
ทำไมกันล่ะ
ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนใจ ความน้อยใจและไม่ยอมแพ้พรั่งพรูขึ้นมา จนเธอเผลอพูดสิ่งที่คิดในใจออกไป
“มู่ซีหร่านก็มีดีแค่หน้าสวย งานอะไรก็ทำไม่เป็น ใครแต่งกับเธอก็ซวยทั้งนั้น!”
พอพูดออกไปเธอก็เสียใจทันที คำพูดแรงเกินไป ไม่เหมือนตัวเธอที่ปกติรู้จักกาลเทศะเลย