ฤดูหนาวตอนอายุสิบขวบ ซังม่านนั่งยอง ๆ อยู่ข้างบ่อน้ำ ซักเสื้อผ้าของคนทั้งบ้านจนมือแตกเป็นแผลหลายแห่งเพราะความหนาว
แม่มู่เห็นแล้วสงสาร จึงเอาน้ำมันทาหอยกาบมาทาให้ พร้อมเกลี้ยกล่อมว่า “เด็กดี อย่าขยันจนเกินไปเลย เป็นผู้หญิงอย่าฝืนตัวเอง งานค่อย ๆ ทำก็ได้”
แต่ซังม่านกลับหันไปฟ้องแม่ซังทั้งน้ำตา บอกว่าน้าสะใภ้หาว่าเธอขยันเกินเหตุ แถมยังทนเห็นเธอได้ดีไม่ได้
ตั้งแต่นั้นมา ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องสะใภ้ทั้งคู่ก็ห่างเหินกัน
แม่มู่เองก็ไม่พูดมากอีกเลย
หลายปีมานี้ ซังม่านเอาแต่พูดถึงเรื่องนี้ในหมู่บ้านทุกวัน พอพูดเข้าบ่อย ๆ ชาวบ้านก็พลอยพูดตามกันไปว่าลูกสาวบ้านมู่เอาแต่ใจและขี้เกียจ
หลายปีมานี้ นี่เป็นครั้งแรกนอกจากคนในครอบครัว
ที่มีคนนอก คนที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ได้แค่วันเดียว ยืนออกหน้าปกป้องซีหร่านอย่างชัดเจน