เซี่ยอวิ๋นเซินมองท่าทางอึดอัดจนปลายจมูกของเธอแดงระเรื่อ จู่ ๆ หัวใจก็อ่อนยวบลงไปมาก
คนในหมู่บ้านต่างพูดกันว่าลูกสาวบ้านมู่ถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจ มีดีแค่หน้าตา ชาตินี้ก็คงได้แต่รอแต่งงานเข้าบ้านดี ๆ
แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเธอเก็บงำความตั้งใจไว้มากมายขนาดนี้
แอบหลบผู้คนไปเก็บสมุนไพรสะสมเงิน ก็เพื่อซื้อหนังสือเรียนมาอ่าน ความมุ่งมั่นเงียบ ๆ แบบนี้ยังเหนือกว่าคนที่เอาแต่พูดว่าจะตั้งใจพัฒนาตัวเองตั้งไม่รู้เท่าไร
ใจเขาสั่นไหว ความรู้สึกซาบซ่านแผ่ซ่านขึ้นมาอีกครั้ง
เซี่ยอวิ๋นเซินเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนจงใจพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับแค่เอ่ยขึ้นมาลอย ๆ
“ที่บ้านฉันมีเยอะเลย เป็นหนังสือเรียนที่เหลือจากตอนเรียนมัธยมปลาย แล้วก็มีชุดหนังสืออ่านเองสำหรับเยาวชนครบชุดด้วย มีจดอยู่ในเล่มด้วย ใช้ได้ดีกว่าหนังสือใหม่อีก เดี๋ยวฉันให้พ่อแม่ส่งมาให้”