มู่ซีหร่านนึกถึงคำสามคำขึ้นมา: ฟีลสามีแสนดี…
“อ้อ จริงด้วย!” พอขึ้นไปนั่งเบาะหลัง หนานซุ่นฮวาก็ตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแกว่งไปมา สีหน้าเสียดายราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ “แฟนฉันส่งข้อความมาบอกว่าอยู่แถวนี้ ชวนให้ฉันแวะไปหา พี่ช่วยไปส่งพี่ซีหร่านกลับบ้านได้ไหม?”
หนานจิ่นห่าวเหลือบมองเธอผ่านกระจกมองหลัง
ลูกไม้ตื้น ๆ แบบนี้ เขามองออกตั้งแต่แวบแรก
หนานซุ่นฮวาแค่หาข้ออ้างออกไป เพื่อเปิดโอกาสให้เขาอยู่กับมู่ซีหร่านตามลำพัง
แต่ที่แปลกคือ เขากลับไม่รู้สึกต่อต้านแผนนี้เลย
“ได้” หนานจิ่นห่าวตอบเสียงเรียบ น้ำเสียงราบนิ่งจนฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร
“ขอบคุณนะพี่!” หนานซุ่นฮวายิ้มหน้าบานทันที เปิดประตูรถกระโดดลงไป ก่อนจะชะโงกหน้ากลับเข้ามาโบกมือให้มู่ซีหร่าน “พี่ซีหร่าน ขอโทษนะที่ไปส่งกลับไม่ได้ วันนี้ไปเดินชอปปิงกับพี่สนุกมากเลย!”