ใครจะคิดว่าเสิ่นเยี่ยนหานฟังจบแล้ว สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนแปลง
เขาเพียงพยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงอ่อนโยนและราบเรียบเหมือนเดิม
“ถ้าอย่างนั้น ระหว่างทางก็ระวังตัวหน่อย พาคนติดตามไปด้วยอีกสักสองคน”
มู่เยว่จางกลับชะงักไปครู่หนึ่ง
หรือว่าเมื่อครู่นี้เธอถอดหมวกคลุมหน้าและพูดสิ่งเหล่านั้นไปแล้ว แต่เขากลับไม่สนใจเลยสักนิด?
ปลายนิ้วของมู่เยว่จางกำสายผูกหมวกคลุมหน้าแน่น กำลังจะเอ่ยปากโต้แย้งอีกครั้ง อยากอธิบายว่าแผนเส้นทางค้าขายของเธอไม่ใช่คำพูดลอย ๆ แต่เสิ่นเยี่ยนหานกลับพูดขึ้นก่อน
น้ำเสียงของเขาไม่อ่อนโยนราบเรียบเหมือนเมื่อครู่อีกต่อไป หากเจือความเย็นชาอยู่หลายส่วน คล้ายลมหนาวที่พัดผ่านปากตรอก
“สตรีในเรือนชั้นในก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เธอพูดเสียหน่อย ดูแลบ้าน จัดการเรื่องต่าง ๆ อบรมเลี้ยงดูลูก แต่ละคนต่างมีหน้าที่และความรับผิดชอบของตน เพียงแค่ทำหน้าที่ของตัวเองเท่านั้น”