เสิ่นเยี่ยนหานยืนนิ่งอยู่กับที่ ยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองอย่างงุนงง ก่อนพึมพำเสียงเบา
“ข้าหน้าตาน่ากลัวขนาดนั้นเชียวหรือ เหตุใดน้องสาวซีหร่านถึงได้หลบลี้เร็วราวกับกระต่ายน้อยเห็นหมาป่าตัวใหญ่”
แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่เสียงนุ่มนิ่มของนางเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ข้างหู
เขานึกถึงภาพที่เหลือบเห็นตอนก้มตาเมื่อครู่—คิ้วตางดงามเย้ายวน พวงแก้มแต้มสีชมพูอ่อน ดูอ่อนหวานน่าทะนุถนอมยิ่งนัก
ทั้งยังกตัญญูและเอาใจใส่ นิสัยก็ดูสงบสุขุม
ช่างเป็น...คู่ครองในฝันของบุรุษโดยแท้
สายลมใต้ระเบียงพัดกลีบดอกไม้ลอยมา ตกลงบนบ่าของเขา
เสิ่นเยี่ยนหานมองไปทางประตูวงเดือน ใจลอยอยู่นานกว่าจะหันหลังเดินไปยังเรือนหลัก
ในห้องอุ่นมีกลิ่นไม้จันทน์จาง ๆ แสงจากโคมเขาแกะส่องผ่านผ้าโปร่ง ตกกระทบบนโต๊ะอาหาร