ตัวเองตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ทำกับข้าวแล้วก็ลงนา ยังไม่เห็นใครชมแบบนี้บ้างเลย
ซังม่านก้มหน้าจอบดินอย่างแรง ดินกระเด็นกระจาย แต่หางตากลับเหลือบเห็นเซี่ยอวิ๋นเซินเดินมาจากคันนาอีกฝั่ง—
วันนี้เขาตามคนในทีมมาจอบนา เพิ่งกลับมาจากดื่มน้ำที่บ่อน้ำตรงหัวนา
แผ่นหลังเสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกชื้นเป็นหย่อมเล็ก ๆ แนบไปกับแผ่นหลัง เผยให้เห็นสะบักผอมบาง
ซังม่านเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา จึงยืดตัวตรง จงใจขึ้นเสียงเรียกให้คนในนารอบ ๆ ได้ยินกันถ้วนหน้า “เยาวชนปัญญาชนเซี่ย เธอดูสิ มู่ซีหร่านเอาน้ำถั่วเขียวไปให้พ่อแม่แล้ว ทำไมไม่เตรียมมาให้เธอสักชามล่ะ? หรือว่าไปอยู่บ้านเขาแล้วถูกเมินเอา?”
พอพูดจบ สมาชิกในชุมชนที่ทำงานอยู่ในนารอบ ๆ ก็หยุดมือ ยืดตัวขึ้นมองทางนี้
“นั่นสิ เยาวชนปัญญาชนเซี่ย เธอไปอยู่บ้านตระกูลมู่แล้วโดนรังแกหรือเปล่า?”