ไม่มีใครในบ้านมู่รู้ว่าเธอออกแต่เช้ากลับค่ำทุกวันเพื่อไปทำอะไร
พวกเขาแค่รู้สึกว่าลูกสาวผอมลงไปอย่างเห็นได้ชัด จนคางเรียวแหลมขึ้นมาแล้ว
แม่มู่สงสารจับใจ ทุกเช้าจึงต้มไข่แล้วแอบใส่ลงในชามของเธอ มู่ซีหร่านผลักกลับไปทุกครั้ง พลางพูดเสียงอ่อนว่า “หนูไม่ชอบกิน แม่กินเถอะ”
ยิ่งทำให้ผู้ใหญ่รู้สึกว่าเธอรู้ความแล้ว ก็ยิ่งสงสารเธอมากขึ้น
-
วันนั้น ทางกองพลแจ้งให้เยาวชนปัญญาชนทุกคนไปประชุมระดมกำลังเก็บเกี่ยวฤดูร้อนที่สหกรณ์ตำบล ไม่ต้องออกไปทำงาน
ก่อนที่พ่อมู่จะแบกจอบออกจากบ้าน เขาแวะไปห้องฝั่งตะวันออกเพื่อพบเซี่ยอวิ๋นเซินโดยเฉพาะ พลางถูมืออย่างเก้อเขินเล็กน้อย
“คุณเซี่ย รบกวนหน่อยนะ ถ้าประชุมเสร็จแล้วยังไม่เย็น ช่วยแวะกลับหมู่บ้านไปดูซีหร่านที่บ้านที ช่วงนี้เด็กคนนี้ซึม ๆ ทุกวัน ไม่ค่อยออกจากบ้าน ฉันรู้สึกว่ามันแปลก ๆ แต่ก็กลัวว่าเธอจะเก็บตัวจนป่วย”