ต้องพูดให้ชัดเจนเด็ดขาดในคราวเดียว จะได้ทำให้มู่เยว่จางตัดใจอย่างสิ้นเชิง
จะได้ไม่ต้องคอยมาหาถึงที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนรบกวนวันเวลาอันสงบสุขของเขากับน้องซีหร่าน
มู่เยว่จางเติบโตมาจนอายุป่านนี้ ได้กินดีอยู่ดี มีคนรายล้อมเอาใจ เคยถูกใครหยามหน้าเช่นนี้ต่อหน้าผู้คนเสียเมื่อไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นต่อหน้ามู่ซีหร่าน บุตรสาวอนุที่นางไม่เคยเห็นอยู่ในสายตาอีกต่างหาก นี่แทบไม่ต่างอะไรกับการตบหน้านางต่อหน้าคนทั้งหลาย!
ชั่วพริบตา ใบหน้าของนางก็ซีดเผือด เลือดฝาดหายไปจนหมด แม้แต่ริมฝีปากก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ ไหล่สั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่
ฟันกระทบกันกึก ๆ นางสั่นไปทั้งตัวอยู่นาน ริมฝีปากขยับอ้าแล้วหุบ แต่กลับพูดประโยคที่สมบูรณ์ออกมาไม่ได้สักคำ
ผ่านไปครู่ใหญ่ ความน้อยใจและความอัปยศที่สั่งสมอยู่ก็ทะลักข้ามขีดจำกัด น้ำตาในดวงตาของมู่เยว่จางไหลทะลัก หยดลงบนหลังมืออย่างแรง