เป็นมู่เยว่จาง
ร่างของมู่ซีหร่านแข็งทื่อ เธอพลันนึกขึ้นได้และทำท่าจะลุก
แต่เสิ่นเยี่ยนหานกลับกดไหล่เธอไว้ ฝ่ามือมั่นคง แม้ไม่ได้ออกแรงมาก แต่แฝงความหมายที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ทั้งยังไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือแม้แต่น้อย
“ให้เข้ามา”
มู่เยว่จางยกชายกระโปรงสีแดงทับทิมก้าวข้ามธรณีประตู รองเท้าปักเหยียบผ่านธรณี พาความเย็นยามค่ำคืนเข้ามาด้วย
สายตาของเธอจับจ้องภาพตรงโต๊ะทันที—
มู่ซีหร่านนั่งอยู่บนตักเสิ่นเยี่ยนหาน เส้นผมข้างจอนคลายลงมา แก้มแดงระเรื่อ ริมฝีปากชุ่มวาว
บนโต๊ะยังมีหม้อร้อนที่กินเหลืออยู่ครึ่งหม้อ ไอขาวลอยกรุ่น ท่ามกลางไอควัน เงาร่างของทั้งคู่ที่แนบชิดกันชวนให้แสบตา
ไฟโทสะในใจมู่เยว่จางลุกพรึ่บขึ้นมา ไหลแล่นไปตามเส้นเลือดจนทั่วร่าง