ความริษยาพลุ่งพล่านราวกับวัชพืชที่งอกงามอย่างบ้าคลั่ง แต่ซังม่านกลับแสร้งทำเป็นร้อนใจยิ่งกว่าเดิม น้ำเสียงเจือสะอื้นเล็กน้อย
“ปกติซีหร่านไม่ค่อยได้ทำงาน แถมวิ่งไม่เร็ว ให้เธอรออยู่ตรงนี้เถอะ นายไปกับฉัน เร็วเข้า ถ้าช้ากว่านี้คนที่ตกน้ำอาจไม่รอด!”
ซังม่านทำงานในไร่ ตัดหญ้าไปเลี้ยงหมูอยู่เป็นประจำ จึงวิ่งได้เร็วและทรงตัวดี ส่วนเซี่ยอวิ๋นเซินก็ฝึกฝนร่างกายมาตั้งแต่เด็ก แข็งแรงกำยำ
หากพูดถึงการเดินทางลุยน้ำลุยทางไกล มู่ซีหร่านย่อมสู้ทั้งสองคนไม่ได้จริง ๆ
มู่ซีหร่านนั่งอยู่บนเบาะหลัง ปลายนิ้วขยำผ้าเสื้อบริเวณแผ่นหลังของเซี่ยอวิ๋นเซินเบา ๆ
ความรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่งวาบผ่านใจเธอ ความร้อนรนของซังม่านดูจงใจเกินไป
แต่เรื่องความเป็นความตายของคนอื่น จะมัวลังเลแม้แต่นิดเดียวไม่ได้