“ในห้องพักด้านในมีกล่องยาอยู่ ไปทายาเองเถอะ” หนานจิ่นห่าวเบนสายตากลับ ปลายนิ้ววางลงบนคีย์บอร์ดอีกครั้ง
“ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะคุณหนาน” มู่ซีหร่านยิ้มตาหยี น้ำเสียงสดใส “แค่ถลอกนิดหน่อย เดี๋ยวก็หายแล้วค่ะ”
“พี่ชายเธอกำชับฉันเป็นพิเศษ ให้ช่วยดูแลเธอให้ดี”
ประโยคเรียบ ๆ นั้นทำให้มู่ซีหร่านปฏิเสธต่อไม่ลง
มู่ซีเฉินคงพูดกับหนานจิ่นห่าวลับหลังไว้ไม่น้อยว่า “ช่วยดูแลน้องสาวฉันให้ดี”
มู่ซีหร่านเม้มปาก ก่อนพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณหนาน”
-
ประตูห้องพักซ่อนอยู่ในตำแหน่งที่ลับตาอย่างยิ่ง ฝังอยู่ด้านข้างชั้นหนังสือสูงจรดเพดานทั้งแผง
ลายไม้กลมกลืนไปกับชั้นหนังสืออย่างไร้รอยต่อ หากไม่สังเกตให้ดีแทบไม่มีทางหาเจอ
มู่ซีหร่านไล่คลำตามแนวผนังอยู่สองรอบ กว่าจะเจอมือจับประตูแบบซ่อน