ร่างเล็ก ๆ ของสาวน้อยเอนซบอยู่ในอ้อมแขนเขา มือเล็กโอบรอบคอเขาไว้โดยไม่รู้ตัว
เขาก้าวเดินอย่างมั่นคง อุ้มเธอตรงเข้าไปในห้องนอน
วางเธอลงบนผ้าห่มขนนุ่มอย่างแผ่วเบา ก่อนโน้มตัวลงคร่อม
มู่ซีหร่านหลับตาลงอย่างว่าง่าย ขนตายาวสั่นไหวราวกับผีเสื้อกำลังกระพือปีก
เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าจูบของเขาไล้จากมุมปากลงไปเรื่อย ๆ
ปลายนิ้วลูบผ่านลำคอเนียนละเอียด จุมพิตประทับลงตรงไหปลาร้า ก่อนขบเบา ๆ แล้วเลื่อนลงมาหยุดที่เนินอก
“หร่านหร่าน ไม่ต้องรีบร้อน”
เสียงของเขาแหบพร่า ลมหายใจร้อนผ่าวราวกับแผดเผา พ่นรดผิวเธอจนร่างสั่นสะท้าน
“รอเธอเรียนจบก่อน”
หน้าอกของมู่ซีหร่านกระเพื่อมแผ่วเบา เธอหอบหายใจถี่ ๆ
มือเล็กกำชายเสื้อเขาจนยับเป็นรอย เสียงพึมพำแผ่วเบา