ฉากหลังของเธอคือหอพักนักศึกษาที่ว่างเปล่า ด้านหลังมีเพียงโต๊ะหนังสือเดียวดายตัวหนึ่ง แม้แต่โคมไฟสักดวงก็ไม่มี
กู้สืออวี้ไม่แม้แต่จะเหลือบมองหน้าจอ สายตาของเขาจับจ้องอยู่บนกระหม่อมของหญิงสาวในอ้อมแขนตลอดเวลา
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่แฝงความหมายชัดเจนว่าเป็นการประกาศให้รู้กันไปเลย
“เธอก็เหมือนกัน ฝากอวยพรปีใหม่ให้แฟนของฉันด้วย”
ในภาพ มู่ซีหร่านแก้มแดงระเรื่อ หางตาโค้งเป็นรอยยิ้มอ่อนหวาน ใบหน้าเปี่ยมด้วยความเขินอายและความอ่อนโยนของคนที่ถูกทะนุถนอมไว้ในอุ้งมือ
กู้สืออวี้เอียงหน้ามองเธอ แนวกรามที่เคยคมยังดูอ่อนโยนลง แววตาเต็มไปด้วยความรักจนแทบล้นออกมา
นิ้วมือที่กวนซานเยว่กำโทรศัพท์พลันเกร็งแน่น ข้อนิ้วซีดขาว